Kurdjan Sorî

Romana Semerqand – 24 (Amîn Me’lof)

Emer Xeyam, ji mirina dostê xwe re girî. Wek çawa ji yên din re giriyî. Bi eynî giraniyê, eynî sebrê û eynî janê. “Me ji heman meyê tam kir, lê ew çend badînan ji berî min sermest bûn.” Lê ne hewceyî viran e, pirtir ser pirtûka xwe ya çûyî qehirî. …

Read More »

Romana Semerqand – 23 (Amîn Me’lof)

Piştî Emer Xeyam ji Isfehanê derketî, eynî weke qaçaxekî, weke derbederekî jiya. Dema çûyî Bexdayê, xelîfe axaftinên wî yên bi gel re qedexe kiribûn. Her weha qebûlkirina kesên heyranê wî yên dihatin ber deriyê wî jî qedexe bû. Dema çûyî Mekkehê, kesên dijberê wî, hemûyan gotina xwe kiribûn yek û …

Read More »

Romana Semerqand – 22 (Amîn Me’lof)

Wê şevê, bêhna mijmijikan ji bayê Isfexanê dihat. Lê kolan bêcanbûn! Xeyam xwe di nêrîngeha xwe de asê kiribû. Gelî caran, diçû wir, çavên xwe didan ezmên û tekelê usturlaba(*) xwe ya gizûratî gigirt destê xwe û cîhan ji bîr dikir. Lê vê carê ne welê bû. Stêr bê dengbûn, …

Read More »

Romana Semerqand – 21 (Amîn Me’lof)

Hevalbendên Terken Xatûnê, ketine nav bêçaretiyek xerîp. Li milekî siltanê wan miribû, li milê din reqîbê wê yê mezintirîn di destê wan de êsîr bû. Li milekî paytexta wan hatibû dorpêçkirin, li milê din, kesê dorpêç kirî di destê wan de dîlgirtî bû. Yê çi ji wî bikiran? Berpirsyariya sultanê …

Read More »

Romana Semerqand – 20 (Amîn Me’lof)

Dema qelebalixê berê xwe da parçeyên ji bermahiyên cesedê fedaî, pênç efser li raserî cesedê Nîzam yê hêca germ digiriyan û bi hev re sond dixwarin: “Bila giyanê te aram be efendîyê me, Yek neyarê te li pey te namîne.” Yê ji kê dest pê bikiran? Lîsteya reş de gelek …

Read More »

Romana Semerqand – 19 (Amîn Me’lof)

Dema İmparatoriya Selçûqî, dewleta herî bihêz ya cîhanê bû, jinekî wêribû ku serweriyê bigre destê xwe. Pişt perdê de rûniştibû, ji serê Asyayê heta binê wê, artêş sewq dikirin, mîr, wezîr, qazî, walî tayîn dikirin. Nameyên ji xelîfe re bên nivîsandin didan nivîsandin û ji serekê Alamûdê re qazid dişandin. …

Read More »

Romana Semerqand – 18 (Amîn Me’lof)

Dema agahiya standina Alamûtê hat Isfexanê, ti qelqele dernexist. Isfexan pêtir li gijgijîna navbera Nîzam û qesrê mijûl bû. Terken Xatûn, ji ber çalakiya hemberê malbata wê anî, hêca jî li Nîzam neborî bû. Dida ser Melîkşah, da ku ji wezîrê xwe yê bihêz xelas bibe. Dema babê sultan mirî, …

Read More »

Romana Semerqand – 17 (Amîn Me’lof)

Alamût. Kelehek li ser zinarekî. Şeş hezar gav bilindahî. Dîmenên wê: çiyayên rût, golên hatîn jbîrkirin, keverên çîk, xarîşteyên teng, di van xarîşteyan re artêşên herî qelebalix jî, ancaq yeko yeko bikaribin biborin. Guleyên herî dijwar jî nikarin wan tehtan bisimînin. Berfa çiyayên Elbûrzê, biharê re diheliya û dar û …

Read More »

Romana Semerqand – 16 (Amîn Me’lof)

Zelamê çavbeq, yê çavên wî weke yê kêvjalê li der ve, gera xwe domand. Bêwestan û bêrawestan, li welatên misilmanan, li Belxê, Mervê, Qaşgarê, Semerqendê gera. Li her derî we’z dan, niqaşan kirin, kes dan bawerkirin û rêxistin kirin. Li kîjan bajarîbûya, ji şiîyan, ji ecem, kurd û erebên ji …

Read More »