Ez ji “Qesra Vale” derketibûm û tirsiyayî dimeşiyam. Kolanên Tebrîzê qet ne germ bûn. Min berê xwe neda rêkurtikan û ez rast ketim ser rîya karwansarayê. Ji bo gihaştina wê derê, min qet lez nedikir. Kêferata şevê, di dilê min de neqediyabû. Dîmen, lebat û dengê pispisandinê di serê min …
Read More »Romana Semerqand – 39 (Amîn Me’lof)
Li welatê Xeyam, rojên reş û tarî diboriyan. Gelo mizginiya ji Rojhilat re hatî dayîn ev bû? Ji Isfexanê heta Qezwînê û ji Şîrazê heta Hemedanê, ji devê herkesî heman deng derdiket: “Mirin! Mirin!” Êdi Ji bo gotina peyvên azadî, demokrasî û edaletê, diviya mirov xwe veşêrê… Dahatû, xewnek qedexekirî …
Read More »Romana Semerqand – 38 (Amîn Me’lof)
Dema li Tehranê pêvçûnan didomand, li Tebrîzê dengê çekan yê ewul despêkir. Ez çûbûm, da piştî dersê Howardî bînim. Yê me bi Fazil û hevalek yê wî re şîv bixwara û ji wê jî em ê li encûmen bigihan hev. Hêca em negihaştibûn kolanên sûkê yên tevlîhev, me dengê çekan …
Read More »Romana Semerqand – 37 (Amîn Me’lof)
Êvaran, li sûka Tebrîzê zehf kêm dikan dimînin vekirî, lê kolan tevgerdarin. Zelam li serê kujiyan, li ser kursiyên hêsîr qelûnê dikuşkuşînin. Dûyê qelûnan, bêhnên nava rojê tevan ditepisînê. Min rêveçûna xwe, li ya Howard dianî. Bê sekin dimeşiya, ji kolanekî diket kolana din, carna ji bo slavê bidê babê …
Read More »Romana Semerqand – 36 (Amîn Me’lof)
PIRTÛKA ÇARÊ DI DERYAYÊ DE HELBESTVANEK Yê leyîstokê dileyizê xweda ye, em jî kevirên damê! Ya rast ev e, tiştên din beredayî ne. Ji lew re cîhan depê damê ye, her yek ji me jî pêlîstokek. Yê soxînê bikerixe û me berdê nava bîra bêbinî! Emer Xeyam Nava baxçeyekê …
Read More »Bangerê Hotiya(n)
Çiyayê Herekolê, di navbera Şernex, Dihê(Erûh) û Xesxêr(Berwarî) de ye. Herema Garisan jî li wê deverêye ku ji van gundan pêk tê: Tirya, Kevzin, Koçnis, Êrkend, Hot, Tal, Xerxol û Keleh. Ev gund tev di qûntara Çiyayê Herekolê de rêz in. Gundê Tirya ji hemûyan mezintire, lê gundê Hotê ji …
Read More »Romana Semerqand – 35 (Amîn Me’lof)
Tevlîbûyîna hişyarbûyîna Rojhilat berbijariyeke; kelecanek, coşek û gumanek e. Gelo di mejiyê wê yê razayî de, çi fikrên xêr, an jî cinawirî heşîn bûbûn? Heke hişyar bibê yê çi bikê? Yê êrîşê yên ew vehejandîn bikê? Wek taviyên teyrokê nameyên xwendevanan yê bifikar ji min re dihatin. Hêca di hişê …
Read More »Romana Semerqand – 34 (Amîn Me’lof)
Şêrînê, yek ji wan ji min re şand. Ez hêca jî vedişêrim. Carna lê dinêrim û dikenim. Nava baxçe de, li ser mehfûrekî jin û mêr dora çil kesî. Her yekî bi temtêlekî. Tirk, Japon Awustralyayî û di nav nîvê wan de li pêşiyê M. Naus. Bi riha spî, simbêlên …
Read More »Romana Semerqand – 33 (Amîn Me’lof)
Kula gera li Îranê, mabû di dilê min de. Ji bo çûna Tehranê heyvekî û ji bo jêderketina wê jî sê heyvan min hewl dabû û enceq ez li kolanê wê gerabûm. Gelek dîmenên balkêş mabîn hişê min de, ku ez dikişandim wê derê: Keyfa kuşkuşandina qelûnê, kelecana girtina destê …
Read More »Kizwan
KIZWAN(*) Kizwan; navê fêkiyekiye ku li welatê me çêdibê. Ji dara kizwanê re “Ben” an jî “benîştek” tê gotin. Çênd cûreyên wan hebin jî piranî dibin du beş: Kizwanhûrik û Bitim. Kizwan hûrik; libên fêkiyên wan hinge liba nîskê û piçekî mezintirin. Dema çêdibê rengê libên wan piranî keskin, lê …
Read More »
ÇandName Li pey şopa bav û kalan…