Duşem , 21 Îlon. 2020

Mixabina Şûv û Rûbarên Me!

Em li jîngeha xwe, li warê xwe, xwedan dernakevin. Çem û rûbarên me li pêş çavan in. Salê bi tonan kirs û sergoyî diavêjine qeraxên şûv û rûbaran da ku biharê an jî payîzê ava rûbaran digel xwe bibin.

Gava ku mirov li qeraxên wan rûbaran derbaz dibe, ji ber ev puntûtî, qirêjî û pîsatiya devrûbaran mirov nefretê li xwe dike. Herî zêde jî ew piniyên (prîma) bebokan mirov eciz dikin. Şebekeyên kanalîzasyonên tuwalet (daşîr), serşok (hemam) û aşxaneyan (mutfaxan) yên gund û bajarên me, texer diçine di nav ava çem, şûv û rûbarên safî û delal de.

Ew rûbarên ku me berê av lê vedixwar, me xwe lê dida û em fêrî melevaniyê (avjeniyê) dibûn, dayîk û xwîşkên me li serê balav dikirin, hirî û liva lê dişuştin, masî lê digirtin heyf û mixabin ku niha hemû şûlî bûne û bênên pîs lê dihên (tên). Taybetî jî bo rûbar û şûvên Şemzînan dibêjim ku, bi salane hemû avên tuwalet, serşok û mutfaxan bi şebekeyê diçine nav rûbarê Şemzînan û di ev deh salên dûmahîkê de sedan avahî hatine çêkirin û dema ciyê xaniyan pê kevçe û ederan derdixin, kamyon wê axê jî dibin dirêjine Kematowa û Berê Sîberê li qeraxên rûbarê Şemzînan.

Ew ax jî digel baran û lêmiştan di jor de diverise bo rûbarî. Rûbar şûlî dibe û çend giyanewerên avî yên wekî masiyan, kore dibin û dimirin. Ew axa ku dirijandine qeraxên rûbar û rêyê, hem darên derdorên rûbarî hişk kirin û gelek jî dibin axê de man û hem jî bûye sebeba xirabkirina rêya Navgerdiyan. Ji bo parastina ev çem û rûbarên me, heta nûke ne rayedarekî dewletê, ne sazî û komeleyekê û ne jî ridînspiyekî (rûspî) Şemzînan deng lê derneketiye.

Çare ew e ku her kesek, ewilî ji şexsê xwe dest pê bike û li derdora xwedan derkeve. Çito (çawa) berê xwe dide mal û xaniyên xwe divêt hoto (wisa) jî li çem, rûbar, şûv, çiya, gund, çarsî (sûk) bazar, bajar, rê, kolan, dol û newal û daristanên xwe xwedan derkeve û li paqijiya van ciyan hişyar be. Kesên ku çepel û pîsatiya xwe dewam dikin jî divêt hişyar bikin. Digel vê yekê, hem bo kanalîzasyona bajarî ya ku dirije nav rûbarî û hem jî, bo kirsê bajarî yê ku şaredarî dirije qeraxê rûbarî li Kozemetranê, pêwîst e ku rayedar çareseriyekê bo peyda bikin.

Ev jî ancax bi rêya bûrokrasiyê hel dibe. Eger em li jîngeha xwe xwedan dernekevin, paşerojeke zor dijwar çaverê me ye. Û peşîmaniya dûmahîkê jî bê fayde ye. We got erê?

15ê Nîsanê 2017 – Miradxan Şemzinî

Derbar çandname

Avatar

Dikarê vê jî bixwênê

Ne Rojek, Her Roj Roja Zimanê Dayikê ye

Îroj roja Zimanê Dayikê ya Navneteweyî ye. “21ê Sibatê ji aliyê Rêxistina Perwerde, Zanist û …

Bersivekê Binivîsêne

Epeyama we nayê weşandin. Qadên pêwist bi * hatine nîşandan.