Asûs ya Mehmet Dicle

8-Me hemûyan bi destên xwe yî qirêj û gemar “Hêvî”yên xwe dikuştin û kefen dikirin.

Hêvî, keçika mala me bû.

Hêvî, çûka li ser dara jîyana me bû.

Hêvî, bîhna bihuştê me bû.

Hêvî, roniya çavên me bû.

Hêvî, safbûna zarokatîya me bû.

Paşê sîyeke tarî diket li ser Hêvîyên me.

Sîya tarî dişibû destên me yî qirêj û gemar.

Û ew dihat stûya Hêvîyên me dişikênd, paytextê siûda me dirûxand, bênê çîroka me diqetand.