Asûs ya Mehmet Dicle

3-Roja ku “Meqesê Zêrîn” di destên Evdê da şikestibû, her kes vegeribû ser çîroka xwe yî berê. Mehdî çûkê bihuştê bû, çîroka bihuştê bû, bîhna bihuştê bû û dilê Evdê tim li ser Meqesa Zêrîn bû. Wî hemû rismên jiyana xwe, hemû dîmenên dostên xwe, hemû serpêhatiyên cîranên xwe bi Meqesê Zêrîn xêz kiribû.

Evdê bi Meqesê Zêrîn helbestên nîvco nivîsandibûn. Çimkî dizanibû di heyatê da her tişt nîvco dima. Ne êş xwe tijî dikin ne jî hêvî digihêjin sere xwe.

Paşê Evdoyê berber firîyabû û çûbû û dû xwe Meqesakî Zêrîn û çîrokeke nîvco û xatirayan mehkûmê bîrbûne hîştîbû.