Helbest | Name

Tu evîn e, ez feryadim,

Tu şebnem e li baxçê dilê xelkê li ser gul û çîçeka.

Tu di nava baxçê dilê min de paleya dest qalûçk û bidase

Mîn qet ji te fam nekir ji bo çi tu hewqas ji min diqehire

Û  tu ji dilê min re xemzebazek tîravêj û xedar e

Wek agirê dojehê dil li min disoje

Ji çavên min re fermêskên ji agir û bixwîne

Lê dilê min!

Mîna hafizil Qur’an li ser bejn û bala te helbesta ji berbangê heyanî nîvê şevan dixwîne

Sal diwazde meh mijankên min

Mina  keryê pezên ku rêz dibe û avê ji çem û kaniyan vedixwe

Mijankên min qilûzî rondikên çavên min dibe

Ew rondikên ku ji ber hesret û kovaniya evîna te der dibe

Tu gul û gulşen e ji bo xelkê

Lê tu ji bo min erd û beyarên bi hej û dirik, bi kîn û rike

Bahara xapînoke

Tu nameya evînadarayêy  a ku bê wext dighêje devera xwe

Tu barîna ji ewrên asmanê jorîn a ku bê wext û bi ser şahî û govenda dibare

Tu şahî û xweşiyê li min di şeriqîne.

Êdî ji ber derba xedar te li min xist

Ne dilê min maye ku ez galgal û gotinekê bejim

Ne per û pask bi min ve ma ye

Ku ez du hevoka ji ser kaxizên dilê xwe bi pênûsan dawşînim

Ser kaxiz û nameyan binivîsînim

Ez ne kevirê  sebrê me

Ku ez bikaribim li hember derdê te her û her debar bikim

Ez ne şûr û mirtalê destê Ristemê Zal im

Ez dîwarê eşq û evînê   dêr dêxan bikim

Ez ne Îsa me ku  ez ber bi asîmanê jorîn ve hilkişim

Ez ne Musa me ku ez ber  bi Turî Sîna ve bimeşim

Ez ne Nebî Nuh im ku xwedî geştîme

Û ez xwe rizgar bikim ji tofan û bobelata hezkirin û mihbetê

Ez mîna  dara gulê ya hişkolekî çav li avê,

Mîna girtiyekî qeyd û bend kirî di zindana de çav li efû kirinê

Bêkes û bêçare girtîme li devê deryê eşq û evînê

Ez wek parsek û gedayê ber deryê mizgefta

Çav li pariyek hezkirin û evînê me

Ez reben û belengazekim

Belengazê Xwedê me

Cana min canana min!

Were!

Ez mîna darên çinaran bi sed salan di bin tava heyvê û têhna germahiya rojê

Li ber berf û barana li ser rêka te li benda te me

Were zû were !

Ger tu bixwaze rûnê li bin siya pelên min xwe hênik bike

Tu bixwaze bi şiv û rewtan pelên şaqê min dawşîne

Eger wê kîna te mîna arê av lê bibe

Wê hêrsa te dakeve

Bedena min bide ber agir û xwe li ber tîhna min germ bike.

Were cana min canana min!

Ez rûniştime li civat û civanekên balîndeya

Li nava bax û bostanên gul û çîçeka

Ez serxweş û sergerdan im bi meya eşq û mihbetê

Li asmanê jorîn ewrên baranê

Ji nava dilê çiyan  bayê reş tê

Ji ber dûrbûna ji bejn û bala te

ji bo min mirin zûtir  berîya ecel tê

Dinya li min bibe gulşen mîna bihiştê

Dilê min her û her te bi tenê dibe

Û wê bibê!!

“Name” kurtekirî

ŞOREŞ XURSÎ