Navê “Hono” Çawa Bû “Perik”

Mala me li nav bajêr de taxeke nêzikî navenda bajêr e, mala me li ser du qatan e û qatek jî hîn bilind dibê. Bavê min û diya min salane bi hev re jiyaneke xweş dijiyan.

Bavê min, zilamekî helîm selîm û aram bû, her tim bi şevên dirêj li ber sobê rûdinişt û dengbêjê me yên qedîm guhdar dikir. Diya min jî, jineke baş û qenc û narîn û nazik bû, her tim bi destên xwe yên nazik şîvên xweş çêdikir û malê bi germahiya xwe dagirtibû.

Bavê min jê re digot “Hono”, yanî “hênik”, ji ber ku diya min her tim hêdî bû, tu caran lez nedida tiştekî. Mîna bayekî sivik bû ew, ku bi hêdîka di malê de digeriya û her tiştî bi cih dikir.

Lê rojekê, nêzikî berbangê, erd hejiya. Ne biçûk bû ew erdhêj, mîna ku axa binê lingên me bişemite û bixwaze me bixe binî erdê. Dîwarên malê dest bi lerzînê kirin, dîwar kevirên xwe berda, û awîze ji cihê xwe ket û ronahî çû. Her kesê taxa me matmayî ma, lê diya min… Ah, diya min a “Honik”!

Di wê kêliyê/navberê de, mîna ku hemû aramiya wê di binê erdê de biçe, diya min bi dengekî bilind qîriya û bi lezeke ku tu caran me nedîtibû, ber bi derî ve bazda. Destên xwe li ber xwe de dirêj kiribûn, porê wê belav bûbû, û lingên wê yên biçûk mîna yên hêlekanê dihatin û diçûn. Derî vekir, ber bi derva ve reviya, heta ku gihîşt sûkê nesekinî û li wir rawestiya, bi hêlehêlkê ket. Em hemû li pişt wê matmayî mabûn – bavê min, ez û xwîşka min – lê diya min tu caran venegeriya hundir heta erd bi temamî aram bû.

Sibehê, dema ku ronahiya rojê li ser bermayiyên şevê ket, bavê min li diya min nihêrî û bi kenekî mezin got: “Hono, te îşev ez ecêbmayî hiştim! Tu ne hênik bûyî, tu mîna perrên teyrekî reviyayî! Ji îro pê ve, navê te ne ‘Hono’ ye, navê te ‘Perik’ e!”

Û wisa jî bû. Ji wê rojê pê ve, bavê min her tim jê re digot “Perik”. Diya min di destpêkê de hinekî şerm dikir, lê paşê bi xwe jî dikeniya û digot: “Xwedê neke, lê dema erdhej carekê din çêbibe, hûn ê dîsa bibînin ka ‘Perik’ çawa difire!” Cîran jî ev çîrok belav kir, û her tim dema erdhejên biçûk çêdibûn, her carê hinekan digot: “Ka em bibînin ‘Perik’ îşev difire yan na?”

Ev çîrokê me ya malbatê, ku nîşan dide ka mirov çawa di kêliyên metirsiyê de rûyê xwe yê rastîn eşkere dike. “Hono”ya me bûbû “Perik”, û em hemû wê şevê bi ken bi bîr tînin – ne ji tirsa erdhejê, lê ji leza diya min a ku tu caran me texmîn nedikir. Jiyan bi vî awayî ye: carinan aramî kêm dibe, û perrên veşartî derdikevin holê.

Firat Bawerî