Asûs ya Mehmet Dicle

7-“Jinek û Mêrek”, yan jî Helîm û Dilşa, qîrînî û xizanî, çîroka me hemûyan.

Me mêran di dilê xwe da Dilşayek dikuşt û paşê poşman dibûn û li ser termê wê da digirîyan. We jinan jî di dilê xwe da Helîmek dikuşt û paşê poşman dibûn û li ser termê wî da hêsir dibarandin. Hemû çîrok we bû, hemû çîrok wiha bûn.

Ji deverên dûr, ne evînek dihat ne jî nameyên evîneke dihatin.

Ji deverên dûr, tenê xeberên reş dihatin.

Me jin û mêran, bi xeberên reş gorên hevdu dikola, bi xeberên reş çîroka hevdu dawî dikir, bi xeberên reş xatir ji hevdu dixwast.

Û Dilşa diçû, şeş sindoqan bêkilît dihîşt dû xwe, şeş dilên birîndar, şeş bajarên bêkolan.

Û Helîm dima, bi şeş qîrînên bêolan va, bi şeş dilên birîndar va, bi şeş sêwîyên bêdê va.