Rojnivîska min

27ê Tebaxê  – 2025

Îro sibeda zû, saet di 06:15an de, ez ji xew rabûm. Dîsa ew dengê çûkên li dara ber pencereya min bû sedema rabûna min. Ji ber ku hewa hinekî hênik bû, min pencere vekir û bêhna axê ya piştî hênikîya şevê hilda. Ev bêhn her tim bîranînên zarokatiya min tîne bîra min, dema ku ez li gundê xwe bi xwişk û birayên xwe re di nav zeviyan de dilîstim…

Min taştê xwe li ber maseya metbexê amade kir. Nanê taze yê ku min vê sibê ji firna taxa me kirî, bi penêrê herêmî û çend zeytûnên reş re xwar. Qehweya min a kizwanê jî amade bû, û min bi kêfxweşî qedehek vexwar. Dema qehwe min vexwar, min nûçeyên sibehê li ser têlefona xwe xwendin. Gelek tiştên di cîhanê de diqewimin, lê min biryar da ku îro zêde xwe bi nûçeyên neyînî mijûl nekim.

Piştî taştê, min kincên xwe li xwe kirin û çûm kar. Ez di ofîsekê de dixebitim ku em li ser projeyên perwerdehiyê yên ji bo ciwanan kar dikin. Îro civîneke me yê dirêj hebû, li ser çawaniya organîzekirina atolyeyekê ya ji bo xwendekaran axivîm. Her çend civîn hinekî westîner bû jî, min kêfxweşî ji nîqaş bi hevalên xwe re kir. Yek ji hevalên min, Rojda, her tim bi henekên xwe me dikenîne. Îro wê çîrokek li ser kûçikê xwe parve kir, û em hemû bi kena re mirin.

Di navbera kar de, me çayek vexwar û li ser fîlmekî nû yê ku vê hefteyê di sînemayê de derketî axivîn. Ez plan dikim ku vê dawiya hefteyê bi çend hevalan re biçim wan fîlman temaşe bikim. Piştî wê, dibe ku em biçin qehwexaneyekê û sohbeteke xweş bikin. Ev kêliyên bi hevalan re her tim jiyana min ronî dikin.

Gava saet bû êvar, ez vegeriyam malê. Min biryar da ku xwarinek taybet amade bikim: gêrmîyeke bi sebzeyan, mirîşka di firnê de û şorbeleke germ. Dema xwarin dihat amadekirin, min muzîka xwe ya bijare vekir. Stranên kevnar ên Kurdî her tim dilê min rihet dikin. Piştî xwarinê, min pirtûkeke ku hevalekî min pêşniyar kiribû destpê kir. Navê wê “Rêwiyên Bê Welat” e, û çîroka wê wisa balkêş e ku min du saetan bê navber xwend.

Berî razanê, min piçek TV temaşe kir. Belgefîlmek li ser xwezaya Kurdistanê derket, û min bi kêfxweşî temaşe kir. Wêneyên çiyayan û daristanan wisa xweş bûn ku min biryar da vê havînê biçim geryanekê li çiyayên Zagrosê. Paşê, min pirtûka xwe hinekî din xwend û bi nişkav de ketime xewê.

Îro rojek tijî bû, lê bi awayekî xweş. Sibe ez ê dîsa zû rabim, dibe ku biçim meşekê li nêzî çemê bajêr. Jiyan bi van kêliyên biçûk û xweş watedar dibe.

Serdar Eryaman