Nikanim berdim…

Mirov di jiyana xwe de hinek tiştan nikane jê derbas be, hinek tiştan nikane berde. Ev gotinek girîng e, lê di dilê her mirovî de wekî şûrekî tûj dimîne. Jiyan ne rêyek rasterast e, ne jî çemekî bê asteng e; ew labîrentek e ku mirov tê de winda dibe, lê carinan jî tiştên herî giran ew in ku mirov nikare wan bihêle an jî ji wan derbas bibe. Ev tişt ne tenê bîranîn in, ew parçeyên ruhê mirov in, yên ku di nava rojên tarî de ronahiyê didin, lê di heman demê de zincîrên giran in ku lingan digirin.

Bifikire li ser zarokatiyê. Ew demên ku mirov bê bêgunehî dilîze, lê hin bûyer wekî birînekê li ser rûyê dilê mirov dimînin. Mirov nikare ji wan derbas bibe, çunku ew ne tenê çîrok in; ew kokên mirov in. Wekî darê ku şaxên wî ber bi ezman ve dirêj dibin, lê kokên wî di axa kevn de girtî ne. Hinek mirov heta dawiyê bi êşa windabûna dê û bavê xwe re dijîn, wê êşê wekî şerabekî kevn di nav xwînê de diherike. Nikarin berde, çunku berdana wê tê wateya berdana xwe. Ev ne qelsiyek e, ev evînek e ku mirov nikare jê bireve.

Lê belê, hinek tişt hene ku mirov nikare berde, ne ji ber evînê, lê ji ber tirsa. Tirs ji valahiyê, tirs ji nû destpêkirinê. Mirov di karê xwe de, di têkiliyên xwe de, di xewnên xwe de asê dimîne. Ew xewnên ku di ciwaniyê de wekî stêrkên ronahî dibiriqîn, lê bi temen re dibin bargiranên giran. Mirov nikare wan berde, çunku berdana wan tê wateya pejirandina têkçûnê. Û têkçûn ne mirin e, lê mirina hêviyê ye. Di nava şevên bêxew de, mirov bi wan tiştan re diaxive, wan diparêze wekî zarokekî bêçare. Ev ne serkeftin e, ev jiyan e; jiyanek ku mirov tê de bi şerê hundirîn re rû bi rû dimîne.

Û hin tişt hene ku mirov nikare jê derbas bibe, ne ji ber wan mezin in, lê li ber wan piçûk e. Ew gotinekî xerab, ew çavnebarekî sar, ew bêjeyekî ku dilê mirov şikandiye. Ew tişt di nava hişê mirov de wekî tozekê di çavan de dimînin, her gav eciz dikin. Mirov hewl dide wan ji bîr bike, lê ew vedigerin, di xewnan de, di bêdengiyê de. Ev derbasnebûn ne lanet e, ev ders e; dersa ku mirov fêr dike ku her tişt ne wekî xuya dike. Di cîhanekê ku her tişt diguhere de, ev tiştên neguhdar dibin stûnên mirov, yên ku wî li ser piyan digirin.

Jiyan ev e: tevliheviyek ji tiştên ku mirov nikare berde û yên ku nikare jê derbas bibe. Ew ne qedera reş e, ew rengê jiyanê ye. Mirov bi wan re mezin dibe, bi wan re diguhere, û carinan bi wan re dimire. Lê di nava vê tevliheviyê de, mirov xwe dibîne; xwe yê rastîn, yê ku di binê hemû êşan de hê jî ronahiyê digere. Û ev ronahî ne ji derve tê, ew ji hundir tê, ji wan tiştên ku mirov nikare berde. Çunku di berdana wan de, mirov xwe winda dike; di derbasbûna ji wan de, mirov xwe ji nû ve diafirîne. Jiyan ev e, ev dansa di navbera girtin û berdanê de.

Şerîf Erdelan