ÇandName Li pey şopa bav û kalan…
Kemilandina mirov pêvajoyeke berdewam e ku ji rojbûnê dest pê dike û heta dawiya jiyanê didome. Ev pêvajo hem aliyê fizîkî hem jî aliyê derûnî û civakî dihewîne. Ji bo mirovekî bikemilîne, divê pêşî xwe baş nas bike û zanibe ku ew dixwaze çi bike û bibe çi kesî.
Perwerde di vê pêvajoyê de roleke sereke dilîze. Lê perwerdeya ku em behsa wê dikin ne tenê perwerdehiya dibistanê ye. Ji bilî zanîna akademîk, divê mirov xwe di warê hunerî, civakî û exlaqî de jî perwerde bike. Xwendina pirtûkan, guhdarîkirina muzîkê, temaşekirina hunerê, têkilîdanîna bi mirovên cuda re, û tecrubekirina tiştên nû hemû beşek ji vê perwerdehiyê ne.
Têkiliyên civakî di kemilandina mirov de roleke mezin dilîzin. Mirov bi têkiliyên xwe yên bi kesên din re hem hîn dibe hem jî xwe nas dike. Di vê çarçoveyê de, têkiliyên bi malbat, heval û civakê re divê li ser bingeha rêzgirtin û fehmkirinê bin. Her têkilî derfeteke nû ya fêrbûn û pêşketinê ye.
Di warê exlaqî de, divê mirov xwedî nirx û prensîbên xurt be. Rastî, duristî, dilovanî û hezkirina ji bo mirovahiyê divê bibin beşek ji kesayetiya mirov. Ev nirx ne tenê di gotinê de lê di kiryarên rojane de jî divê xwe nîşan bidin.
Tendurustiya fizîkî û derûnî jî beşeke girîng a kemilandina mirov e. Sporkirina rêkûpêk, xwarina tendrust, xewa baş û balanskirina jiyana kar û bêhnvedanê hemû ji bo tendurustiyê girîng in. Her wiha kontrolkirina hestan û zanîna çawa bi stresê re mijûl bibin jî girîng e.
Xwebawerî û zanîna xwe beşeke din a girîng e. Mirovê ku dixwaze bikemile divê xwedî xwebaweriyeke rast be – ne zêde, ne kêm. Divê mirov hem xurtî û qabiliyetên xwe nas bike hem jî kêmasiyên xwe qebûl bike û li ser wan bixebite.
Armancên zelal û plankirina jiyanê jî di kemilandinê de girîng in. Mirov divê bizanibe ku ew dixwaze çi bike û bigihêje ku derê. Lê divê ev armanc ne tenê ji bo bidestxistina pere û statuyê bin, lê ji bo xizmetkirina civakê û pêşxistina mirovahiyê jî bin.
Huner û afiranderî di kemilandina mirov de roleke taybet dilîzin. Çi bi muzîkê be, çi bi wêne be, çi bi nivîsandinê be, mirov divê xwe di warê hunerî de jî îfade bike û pêş bixe. Ev yek hem ji bo derbirîna hestan hem jî ji bo pêşxistina qabiliyetên afiranderiyê girîng e.
Têkiliya bi xwezayê re jî beşek ji kemilandinê ye. Mirov divê xwe wek beşek ji xwezayê bibîne û rêzê ji hemû zindiyan re bigire. Ev yek dê bibe sedem ku mirov hem xwe baştir nas bike hem jî bibe kesekî bêhtir berpirsiyar.
Rexnegirî û fikirîna analîtîk jî girîng in. Mirov divê bikaribe hem rexne bike hem jî rexneyan qebûl bike. Divê mirov li ser her tiştî bifikire û bi awayekî zanistî nêzî pirsgirêkan bibe.
Di encamê de, kemilandina mirov pêvajoyeke berdewam e ku hewcedarî xebat, sebir û berpirsiyariyê ye. Ev pêvajo divê hem ji aliyê kesayetî ve hem jî ji aliyê civakî ve were meşandin. Mirovê kemilî ew e ku hem ji bo xwe hem jî ji bo civakê bibe kesekî baş û bikêrhatî.
Çandname
