Çîroka Xêra Rojîyê

Di gundekî piçûk ê li çiyayên Kurdistanê de, ku bi navê Gundê Berfê dihat nasîn, jiyaneke sade û bi aramî dihat jiyîn. Xelkê gund bi çandiniyê, pezçandinê û alîkariya hevdu dikirin. Lê di nav vê aramiyê de, her sal bi hatina meha Remezanê re, gund digihîşt qonaxeke taybet; rojîya ku dilê mirovan nêzî hev dikir û xêr dikirin.

Di nav gundiyan de, jineke bi navê Zerya dihat nasîn. Zerya jinebiyek bû, lê dilê wê ji zêr paqijtir bû. Her çend malbata wê ji ber şer û koçberiyê belav bûbû û ew bi tena serê xwe mabû, wê tu carî dev ji xêrê bernedabû. Bi destên xwe yên qerase, wê nanê germ çêdikir, bi keda xwe cotkariyê dikir û her tiştê ku wê bi dest dixist, bi cîranên xwe re parve dikir.

Di sala 2025an de, meha Remezanê bi zivistanekî sar û zor dest pê kir. Berfê erdê spî kiribû, û bayê sar ji nav pencereyên kevin ên gund dihat hundir. Rojî di wê zivistanê de ji her carê bêtir dijwar bû. Gelek malbatên gund bi zehmetî dikarîbûn xwarinê peyda bikin, û êzing ji bo germkirinê kêm bûbû. Lê Zerya, tevî ku xwe jî bi zorê dikarîbû rojîya xwe bigre, biryar da ku vê Remezanê tiştekî cuda bike.

Rojekê, piştî nimêja sibehê, Zerya li ber agirê xwe yê piçûk rûnişt û bi xwe re fikirî: “Rojî tenê birçîbûn nîne, rojî parvekirin e, xêr e, û dayîna hêviyê ye.” Wê dest bi amadekariyê kir. Bi çend kîlo ardê ku wê ji cotkariya xwe berhev kiribû, nanê germ çêkir. Ji baxçeyê xwe yê piçûk, wê hinek sebzeyên hişkbûyî derxistin û şorbeyekê lê kir. Paşê, wê çû ba cîranê xwe yê pîr, Mamoste Hesen, ku çavên wî nedidîtin û bi zorê dikarîbû karên xwe bike.

“Zerya, te ev çi kiriye? Çima xwe di vê sarê de diêşînî?” Mamoste Hesen bi şaşî pirsî, dema ku Zerya tepsiyeke nan û kasek şorbe danî ber wî.

“Dayîka min her tim digot, ‘Xêr di rojên dijwar de tê dîtin.’ Ez rojî digirim, lê rojîya min bi xêrê tê temamkirin, Mamoste,” Zerya bi kenekê bersiv da.

Ev kirina Zeryayê di gund de zû belav bû. Ciwanên gund, ku Zeryayê wekî xaltîka xwe didîtin, biryar dan ku alîkariya wê bikin. Roj bi roj, komek ji wan li hev kom bûn. Yên ku êzingên wan hebûn, êzing anîn; yên ku xwarinên wan hebûn, xwarin anîn; û yên ku tenê hêza wan hebû, dest bi çêkirina nan û belavkirina wê kirin. Zerya bû navenda vê tevgerê, lê wê her tim digot: “Ev ne tenê ya min e, ev rojîya me hemûyan e.”

Di nîvê meha Remezanê de, gundiyên Gundê Berfê tiştekî ecêb dîtin. Malbateke koçber, ku ji şerê li başûrê welat reviyabû, bi zarokên xwe yên piçûk û bi kincên tenik hatibûn gund. Ew birçî bûn, westiyabûn û bêhêvî bûn. Lê berî ku kesek ji gundiyan bi wan re bipeyive, Zerya û ciwanên gund bi lez çûn ba wan. Nanê germ, şorbe, û cilên zivistanê yên ku gundiyan berhev kiribûn, dan wan. Zarokên koçberan, ku çavên wan ji birçîbûnê şewatî bûn, bi kenîn û bi şahî dest bi xwarina nan kirin.

Bavê malbatê, bi navê Şivan, bi çavên tijî hêsir got: “Me gelek gund dîtin, lê me tu carî evqas xêr nedît. Xwedê ji we razî be.”

Zerya bersiv da: “Xêr ne tenê ya me ye, Şivan. Ev xêra rojîyê ye, ku dilê me yek dike û hêviyê dide me.”

Di dawiya Remezanê de, Gundê Berfê bû mînaka xêrê li herêmê. Xelkê gundên din jî dest bi alîkariya hevdu kirin, û navê Zeryayê li ser zimanan geriya. Lê Zerya, bi dilnizmî, her tim digot: “Min tiştek nekir. Rojîyê ev yek ji me xwest.”

Di şeva Cejna Remezanê de, gundî li meydana gund kom bûn. Berf hê jî dibariya, lê dilê her kesî germ bû. Zerya, bi kincên xwe yên sade û bi rûkeniyeke ku ji dilê wê dihat, li nav gundiyan rûnişt û bi wan re dua kir: “Xwedê, rojîya me qebûl bike, û xêra me her tim zindî bihêle.”