Bi Xatirê Te, Zimano

Zimano, ey xezîneya dilê me, bi xatirê te!

Tu ne tenê peyv û bêje yî, tu ruhê gelê me yî, ku di nava êş, têkoşîn û hêviyên sedsalan de zindî maye. Di her tîpeke te de bîranîneke kevnar, di her dengê te de straneke bêdawî heye. Li serê çiyayên Qendîlê, di nav kolanên Amedê, li ber çemên Dîcleyê û Feratê, tu her tim bi me re bûyî. Dengê te, mîna bilûreke şivanekî, dilê me xwedî kiriye, xemên me sivik kiriye. Lê îro, zimano, di nav vê cîhana bilez û bêdeng de, carinan em ji te dûr dikevin. Gotinên biyanî, zimanên din, wekî siheyekê dikevin navbera me û te. Lê tu, bi evîna xwe ya bêdawî, hê jî li benda me yî, li benda ku em vegerin û te di dilê xwe de hembêz bikin.

Bi xatirê te, zimano, lê ev ne xatirxwestineke dawî ye! Tu di helbestên Cegerxwîn de, di çîrokên Ehmedê Xanî de, di stranên dengbêjan de dijî. Tu di kenê zarokên Qamişloyê de, di hêstirên dayikên Wanê de, di têkoşîna ciwanên Silêmaniyê de yî. Her peyveke te mîna toveke ku di axa dilê me de tê çandin, mezin dibe û dibe dar. Em ê te ji bîr nekin, zimano, ji ber ku tu nasnameya me yî. Tu ne tenê ziman î, tu dîroka me, çanda me, xeyalên me yî. Tu wê pira yî ku me bi bav û kalên me ve girêdide, ku me bi paşeroj û dahatûyê ve yek dike.

Di vê dinyayê de, ku zimanên biçûk tên qedexekirin, tên jibîrkirin, tu hê jî bi hêz disekinî, zimano. Lê em dizanin, bêyî te em ê kî bin? Bêyî te, em ê çawa çîrokên xwe bibêjin, evîna xwe binivîsin, têkoşîna xwe bidomînin? Ji ber vê yekê, em soz didin te, zimano: Em ê te biparêzin. Em ê te di dibistanan de hîn bikin, di malan de bixwînin, di kolanan de bibêjin.

Bi xatirê te, zimano, lê em ê tu carî te bernedin! Em ê dengê te bilind bikin, da ku li her derê cîhanê bê bihîstin.

Zelal Aytemûr