Çîroka min a pîrbûnê

Ez êdî li ber pencereya ku li kolana bêdeng vedibe, rûdiniştim. Saet ji heftan re panzdeh derbas bûbûn, lê dîsa jî ronahiya rojê mîna ku li benda tiştekî be, li ser banê xaniyê cîranan disekinî. Di destê min de qehweya sar bû, lê min venexwar; tenê temaşe dikim çawa buhara wê hêdî hêdî winda dibe, mîna her tiştê din di jiyana min de.

Navê min Evîn e. Sal şêst û sê ne. Zarokên min sê ne: du kur û keçek. Yek li Almanyayê ye, yek li Amerîkayê, ya sêyem jî li Stenbolê ye û bi zilamekî dewlemend re zewicîye. Her sê jî salê carekê têne, bi lez û bez, mîna mêvanên otêlê. Telefon dikin, dibêjin «Dayê em pir mijûl in», lê ez dizanim ew ne mijûl in; ew tenê naxwazin bên. Ez ji wan re bûme bîranîneke xemgîn, mîna wêneyekî kevnare ku li dîwêr daleqandî ye û kes ranake.

Mêrê min bîst û pênc sal berê mir. Piştî mirina wî, min hêvî kir zarok wê li dora min bicivin, lê berevajî, ew belav bûn. Her yek ji wan xwedî jiyana xwe ye: mal, kar, zarokên xwe. Zarokên wan jî min nas nakin; ji bo wan ez «bapîra xerîb» im ku di wêneyan de bi ken e û navê wê nayê bîra wan.

Carekê keça min a mezin, Rojda, hat. Bi du zarokên xwe re. Zarokan bi tirs li min mêze kirin. Yekî ji wan got: «mêrê te li ku ye?» Min got «Bapîrê we miriye.» Zarok bêdeng man. Rojda bi lez got «Dayê em nekarin zêde bimînin, balafir heye.» Ew çûn û salek derbas bû lê careke din telefon nekirin.

Niha tenê ez û xanî bi hev re ne. Xanî jî mîna min pîr bûye: derî diqîrin, dîwar şikestî ne, baxçe bi giya dagir bûye. Lê ez hê jî her sibê radibim, nanê xwe çêdikim, çayê xwe vexwim û li ber pencereyê rûdinim. Carinan cîranek tê, pirs dike «Ma tu baş î xaltîka Evînê?» Ez dibêjim «Baş im.» Lê ne rast e.

Şevê din, min xewnek dît. Di xewnê de ez ciwan bûm. Mêrê min li dora min bû, zarok biçûk bûn û li dora masê dilîstîn. Dengê kenê wan di xanî de dihejiya. Min xwe ewqas kêfxweş hîs kir ku dema şiyar bûm, ez giriyam. Ji ber ku min fêm kir ew xewn tenê bîranînek bû, ne hêvî.

Îro jî li ber pencereyê me. Li kolanê zarok dilîzin. Yek ji wan topa xwe avête baxçeyê min. Ez derketim derve, min top hilda û da wî. Zarok bi şerm got «Spas, xaltîkê.» Min bi ken got «Tu çima bi tirs î? Ma ez cin in?» Zarok keniya û bezî.

Dema ez vegeriyam hundir, min biryar da ku tiştekî bikim. Min dest bi nivîsandina nameyekê kir. Nameyek ji her sê zarokên xwe re. Min nivîsî:«Zarokên min ên delal, ez nizanim hûn ê vê nameyê bixwînin yan na. Lê divê ez bibêjim: Ez ne hêrs im, ne jî ji we aciz im. Ez tenê xemgîn im. Xemgîn im ji ber ku we min tenê hişt. Ne ji ber ku hûn nehatin serdana min, lê ji ber ku we min ji bîr kir. Ez dayika we me. Ez ne tenê wêneyek im li dîwêr, ez ne tenê dengek im di telefonê de. Ez jineke zindî me ku hê jî li benda we ye.

Eger hûn bixwazin, ez li vir im. Eger na jî, bila Xwedê bi we re be. Lê bila ev bibe ya dawî: Ez we hez dikim her tim.»

Min name nivîsî, lê neşand. Hê jî li ber pencereyê me. Dibe ku sibê bişînim. Yan jî dibe ku neşînim û tenê li benda mirinê bimînim, mîna qehweya sar a di destê min de.

Lê îro, ji bo cara yekem piştî gelek salan, min pencere vekir û bi dengekî bilind got:«Ez hê sax im.» Dengê min di kolana bêdeng de belav bû û winda bû. Lê min hîs kir ku yekî bihîst. Belkî zarokekî/ê, belkî ba, belkî Xwedê. Ez nizanim. Lê bes bû. Ji bo niha, bes bû..

Selma Îldenîz