Gera Gund

Di sibeda, dema ku tava zêrîn a rojê ji piştê çiyayên dûr derdikeve û ronahiyek nû li ser axa pîroz belav dike, ez rêwiyekî westiyayî gihîştim ber deriyê gundekî kevn. Gund li ber çavên min wekî xerabeyekî veşartî dihat xuya kirin, cihê ku dem lê rawestiyaye û her tişt bi aramî di nav xwezayê de dijî. Ez dest bi meşê dikim, bi lingên xwe yên westî li ser axa şîn digerim, û bîr û hişê xwe vedikim da ku her tiştê ku dibînim di dilê xwe de tomar bikim.

Gund ji xaniyên biçûk yên ku bi xaniyên kevirî yên bi banên texteyî yên ji celb û kayê hatine çêkirin pêk tê. Van xanî bi destên jêhatî yên bav û kalan hatine avakirin, û her yek ji wan mîna çîçekekê li ser axa zindî ye. Banên wan ên bi kevirên piçûk hatine dorpêçkirin di bin ronahiya sibehê de dibiriqîn, û li dora wan darên kevn ên bi berên kesk û qehweyî yên bi salan şahidî dane jiyanê hene. Di navbera xaniyan de, riyên teng ên hene, û ev rî li seranserê gund veqetandiye wekî xêzên jiyanê.

Li navenda gund, min mîrasekî pîroz dît: mizgeftekê kevn ê ji keviran hatî çêkirin, ku bi tîrêjên xwe yên bilind û kevnar ronahiya rojê dihewîne. Li jora mizgeftê, peyvên kevn ên bi zimanê bav û kalan hatine nivîsandin, ku dibêjin: “Ev cihê aştiyê ye, cihê ku giyanên erdê bi mirov re diaxivin.” Li nêzîkê mizgeftê, avek di nav keviran de diherike, û dengê wê yê nerm mîna straneke kevn tê guhên min. Av bi şev û bi ronahiya sibehê re di nav xwe de ronî dike, û li dora wê giyayên biharê bi rengên zêr û kesk xemilandî ne.

Ez ber bi meydaneke piçûk ve diçim, ku li wir çend kesên gundî yên bi cil û bergên kevn ên ji hirî û çîçekan hatine çêkirin kom bûne. Ew bi axaftinên nizm û stranên kevn re mijûl in, û di destên wan de amûrên kevn ên ji daran hene, ku mîna şahidên demên kevn in. Li wir, jinên gundî li ber agirê piçûk nanê sêlê bi navê çêdikin, û bêhna wê ya nerm li seranserê meydanê belav dibe. Zarokên bi lingên bêwest li dora avê dilîzin, û kenên wan mîna dengê bayê di nav daristanê de diherikin.

Li aliyekî gund, min çîçekekî kevn dît ku bi navê “gula sor” tê nas kirin. Li dora xanîyê, darên biharê yên bi berên zindî hene, û li binê wan kevirên piçûk ên bi navê “Kevirên Bîranînê” hatine danîn, ku her yek ji wan bîranînekê ji jiyana gundiyan dihewîne. Di navbera van daran de, min çîçekek piçûk a kulîlkên spî dît, ku mîna stêrkên li ser axê dihatin xuya kirin.

Gava ku ez di nav gund de digerim, ez gihîştim çiyayekî nizm ê li bakurê gund. Li ser vê çiyayê, min kevirên mezin ên bi şiklên kevn dît, ku mîna avahiyên veşartî yên ji demên berê dihatin xuya kirin. Li jora çiyê, min çavê xwe li ezmên vekir û min stêrkeke piçûk a bi navê “Stêrka Rêwiyan” dît, ku di nav şevê de rê li ber min ronî dike. Gund li binê vî çiyayî mîna kevnekî piçûk dihat xuya kirin, ku di nav xwezayê de bi aramî dijiya.

Di dawiyê de, dema ku tav li pişt çiyayan diçû û şevê li ser gund dikeve, ez li ber çemikekî rûniştim. Dengê avê, bayê nerm, û stranên kevn ên ji nav xaniyan hatin guhên min. Ez bi xwe re difikirîyam ku ev gund ne tenê cihê mirov e, lê cihê giyanên erdê ye, cihê ku dem û jiyan bi hev re di nav aştiyê de tevdigerin. Ez rêwiyekim, lê ev gund di dilê min de wekî xewnekî pîroz dimîne, ku ez ê her dem bi bîr bînim.

Hesen Gercos