Rojên Tarî

Rojên tarî, ew kêlîyên jiyanê ne ku tê de wekî asoyê ronahiyê winda dibe û dil bi giranî û xemgîniyê tê dagirtin. Ev roj, carna ji nişka ve têne, wekî ewrên reş ên ku rojê vedizîn, carna jî hêdî hêdî li ser dilê mirov kom dibin. Lê di nav vê tariyê de, her çendî dijwar be jî, hêvî û hêzeke veşartî her tim xwe nîşan dide.

Di yek ji van rojan de, min xwe di nav bêhêviyeke kûr de dît. Piştî têkçûnekê di xebatên xwe de, min hîs kir ku hemû hewldanên min bêfêdene. Ew rojên ku ez bi xwe re di nav nakokiyê de bûm, wekî şeveke bêstêrk bûn. Lê di wê demê de, min dest bi lêgerîna wateyê kir. Min pirtûkek kevn a ku bavê min ji min re hiştibû vekir û di nav rûpelên wê de gotinek dît: “Tarîtî tenê wê gavê têk diçe ku tu ronahiyê di nav dilê xwe de bibînî.” Ev gotin bû çirûskek ku hişê min ronî kir.

Rojên tarî hînî min kirin ku xemgînî beşek ji jiyanê ye, lê ne dawiya wê ye. Di wan demên dijwar de, ez fêr bûm ku guhdarîkirina dengekî hundirîn, sohbetkirina bi hevalekî nêzîk, an jî tenê rêveçûna di nav xwezayê de dikare bibe derman. Carna, barana ku li ser pencereyê dikeve, an jî bayekî sivik ku rûyê mirov xweş dike, têra xwe ye ku mirov hinekî bêhnê bistîne.

Ji bo min, rojên tarî ne tenê demên êşê ne, lê di heman demê de fersendên geşedanê ne. Ew hînî me dikin ku em qîmetê bidin kêliyên şadiyê, bi sebir bin û hêza xwe ya hundirîn keşf bikin. Her çendî ev roj wekî şevên bêdawî xuya bikin jî, sibehên ronî her tim tên.

Rojên tarî, bi awayekî, rêberên me ne ku me ber bi hêviyê ve dibin, ji ber ku bêyî tarîtiyê, em ê qîmetê nedin ronahiyê.