Rêwîtiya Bavê Min

Rêwîtî ji bo gelek kesan tenê çûyîna cihekî nû ye, lê ji bo bavê min, rêwîtî maneyeke kûrtir digirt. Her rêwîtiya wî ne tenê keşfkirina cîhanê bû, lê di heman demê de rêyeke manewî bû ku wî xwe û jiyanê baştir nas kir.

Ji zarokatiya min ve, çîrokên wî yên rêwîtiyê ji min re bûn mîna xezîneyekê, ku her yek bi hêvî, serpêhatî û dersan tijî bû. Yek ji rêwîtiyên herî bîrwer ên bavê min çûyîna wî ya gundê me yê kevn bû, ku li nav çiyayên bilind ên Kurdistanê de bû.

Wî ji min re digot çawa bi tenê, bi çenteyek piştê û çend nanên malê, rêya xwe ber bi wî gundî ve girtibû. Ew rêwîtî ne tenê ji bo dîtina cihên xweş bû, lê ji bo girêdana bi koka xwe, bi çanda xwe û bi çîrokên kal û bavan bû. Wî behsa şevên sar di bin stêrkan de dikir, ku bi dengê çem û bayê çiyê xemilandî bûn. Di wê rêwîtiyê de, wî bi gundiyên wê derê re sohbet dikir, ji wan çîrokên kevnare guhdarî dikir û fêr dibû ku jiyan bi dildarî û bi dilsozî xweştir e.

Bavê min her tim digot, “Rêwîtî ne tenê bi lingan tê kirin, lê bi dil û hiş jî tê kirin.” Wî bi rêwîtiyên xwe fêrî min kir ku divê em ji cîhana mezin netirsin, lê divê em wê bi dilekî vekirî hembêz bikin. Her cihê ku wî ziyaret kiribû, wî tiştek jê wergirtibû: carnan dostaniyek, carnan dersên jiyanê, û carinan jî tenê bêhnvedanek ji tevliheviya jiyana rojane.

Rêwîtiyên bavê min ne tenê serpêhatî bûn, lê di heman demê de mîrateyek bûn. Wî hînî min kir ku her rêwîtî, biçûk be an mezin, şansek e ji bo pêşvaçûnê. Wî digot, “Gava tu rêwîtî dikî, cîhan dibe mamosteyê te, û tu dibî xwendekarekê dilxwaz.” Ev gotinên wî di dilê min de mane û her carê ku ez dest bi rêwîtiyekê dikim, ez xwe nêzîktirî wî û çîrokên wî hîs dikim.