Çîrokeke Fantastîk | Zêr û Çavên Tarî

Rojekê li gundekî biçûk yê li serê çiyayên bilind, keçeke bi navê Zêr dijiya. Zêr ne wekî kesên din bû; çavên wê tarî bûn, lê ne ji ber koriyê, ji ber ku di wan de stêrkên piçûk dibiriqiyan. Gundiyan digot “Ev çav ji cîhana din in” û hinekî jê ditirsiyan. Lê Zêr bi dilê xweş bû, her roj diçû çemê nêzîk û bi avê re dipeyivî. Ava çemê jê re dibû heval, carina jê re digot “Zêr, tu yê rojekê sirra xwe bizanibî.”

Şevekê, gava Zêr li ber pencereya xwe rûniştibû û li heyvê dinêrî, dengekî kûr ji çiyayan hat. Ne wekî bayê bû, ne jî wekî dengê ajalan. Zêr bi lez şala xwe girt û ber bi çiyê ve çû. Gava gihîşt qeraxa daristanê, jinekê bi cilên şîn û porê dirêj li ber wê rawestiya. “Zêr,” jina got, “tu hatî ku çarenûsa xwe bibînî?” Zêr mat ma, lê çavên wê yên stêrkî biriqîn û wê bi cesaret bersiv da: “Erê, ez dixwazim bizanim çima çavên min wisa ne.”

Jina bişirî û destê xwe dirêj kir. Gava Zêr destê wê girt, cîhan guherî. Ew êdî ne li daristanê bû, lê li ser rêyekê ji kevirên zêrîn rawestiyabû. Li dora wê asmanê şevê bi rengên sor û mor dibiriqî, û li dûr ve qesrek ji camê xuya dikir. Jina got, “Ez Şevîn im, parêzvana sirran. Çavên te ne tenê ji bo dîtinê ne, ew deriyek in ji cîhana me ya veşartî.”

Zêr bi Şevîn re ber bi qesrê ve çû. Di rê de, wê dît ku darên li dora wan ne dar bûn, lê ruhên kevn bûn ku bi şiklê daran xwe digirtin. Yek ji wan bi dengekî nerm got, “Zêr, tu yê me rizgar bikî?” Zêr nizanibû çi bibêje, lê dilê wê bi xemgîniyê tijî bû. Gava gihîştin qesrê, Şevîn wê bir odeyekê ku di navenda wê de kaniyek hebû. Ava kaniyê ne şil bû, lê wekî dûmanê diherikî û di nav wê de wêneyên cîhanên cuda xuya dikirin.

Şevîn got, “Çavên te ji ber xwîna ejderhayekê wisa ne. Beriya bi sedan salan, ejderhayekî bi navê Tarîxwîn li van çiyayan dijiya. Wî çavên xwe yên stêrkî da malbata te, lê bi şertekî: yek ji we divê rojekê vegere û wî ji zindana wî ya binê erdê rizgar bike.” Zêr matmayî ma. “Lê ez çawa dikarim ejderhayekê rizgar bikim?” wê pirsî. Şevîn bersiv da, “Bi çavên xwe. Ew ne tenê dibînin, lê hêza wan heye ku zincîran bişkînin.”

Zêr biryar da ku biçe. Şevîn rê nîşan da; diviyabû Zêr biçe kûrahiya çiyê, cihê ku Tarîxwîn lê hatibû girtin. Rê ne hêsan bû. Pêşî, wê bi cinawirekî re rû bi rû ma ku sê serî lê bûn û her serî bi zimanekî cuda dipeyivî. Zêr bi çavên xwe li wan nêrî, û stêrkên çavên wê biriqîn. Cinawir mat ma û rê da wê. Paşê, wê çemekî ji agir dît. Wê bê tirs çavên xwe girtin û bi dilê xwe got, “Ez ê derbas bibim.” Gava çavên xwe vekir, çem êdî av bû û wê bi hêsanî derbas kir.

Di dawiyê de, Zêr gihîşt zindana Tarîxwîn. Ejderha mezin bû, bi qamîşên reş û çavên ku wekî çavên Zêr dibiriqiyan. Zincîrên wî ji kevirên tarî hatibûn çêkirin. Tarîxwîn bi dengekî kûr got, “Tu hatî, keça stêrkan. Ma tu yê min azad bikî?” Zêr bê dudilî çavên xwe li zincîran kirin. Stêrkên çavên wê geş bûn, û bi yekcarê zincîr şikestin. Tarîxwîn azad bû, lê ne reviya. Wî serê xwe xwar kir û got, “Spas, Zêr. Niha ez ê li ser çiyayan biparêzim, û tu jî yê bî parêzvana sirran.”

Zêr vegeriya gundê xwe, lê êdî ne keça berê bû. Çavên wê hê jî dibiriqiyan, lê niha wê zanibû ku ew ne tenê ji bo dîtinê bûn, lê ji bo guhertinê bûn. Gundiyan hêdî hêdî wê qebûl kirin, û carina, gava şev tarî dibû, ew dibihîstin ku ejderhayek li ser çiyayan difiriya, û Zêr bişirî dida zanîn ku ew ne tenê ye.

Çandname