Bila jin neqehirin, ev nivîs anku diyalogên li jêr rastiya jiyanê dide rave kirin. Min gelek jin dîtiye ku ji vê jî bêerztir e. Ji bo tu jinê şad û bextiyar bikî, divê jê re hertim tişt bikirî û wê bigerînî.
Jin : Ahmed…
Mêrik : Bibêj
Jin : —-
Mêrik : De ka bibêj!
Jin : Heger leza te heye, ez nebêjim.
Mêrik : Acela min tune, lê ez ê derkevim biçim. De ka bibêj.
Jin : De nebêje ka bibêj, ka bibêj û neyê ser min.
Mêr : Na lê, çima têm ser te. Tu yê tiştek nebêjî?
Jin : Na, tiştek tune. Ma ez ê ji te re çi bibêjim ku?
Mêr : Nexwe min şaş fêm kir. Wisane ez derdikevim û diçim.
Jin : Derkev, derkev. Derkev here, hertim bireve!
Mêr : Na, ez ê îro otobusê nerevînim. Binêr hêj panzdeh deqe maye.
Jin : Bextreş, tu di bin otobusê de bimînî înşellah!
Mêr : Çi?
Jin : Min gotibû ez ê tiştek bibêjim. Lê, wexta te tune ku tu gohdariya min bikî.
Mêr : Ma te negot ”Ez ê çi bibêjim.”
Jin : Here, temam, here.
Mêr : Wey Xwedêyo! Qey min dîsa şaş fêm kir. Ka bibêj, ez gohdarî dikim.
Jin : Him…Maye pênc deqe ku otobus biçe, tu dibêjî bibêj, bibêj.
Mêr : Euzübillahiminnnn. . .
Jin : Çi?
Mêr : Tiştek tune. Ka tu yê bibêjî?
Jin : Ez bibêjim ku tu bi lez birevî û biçî, ne wisa ne? Ez wexta te digrim.
Hevalên te bêriya te kirine.
Mêr : Cana min, ew herroj min dibînin. Çima bêrî bikin?
Jin : Bêrî dikin, dikin. Lewre tu bi dilûcan gohdariya wan dikî. Dema tu diçî kar tu pir dilşad î. Ka êdî li wir çi li benda te ye.
Mêr : Gelek kar li benda min e. Nexwe dê çi li benda min be?
Jin : Ez wan karan zanim. Du ling in, boyaxkirî ne û bi parfûm in.
Mêr : Na lê, diyare derûnîya te xirab e.
Jin : Belê xirab e. Ji serê sibê ve ez li pey te digerim ji bo gotinek bibêjim…
Mêr : Ez jî ji serê sibê ve dibêjim ka gotina xwe bibêje.
Jin : Pirsgirêk jî ji xwe ev e. Tu dibêjî bibêje ez dibêjim, tu dibêjî wis be, ez wis dibim. Di vê malê de heqê gotinê ji min re heye?
Mêr : Xanima min a xoşevîst, ma çima heqê gotinê ji te re tunebe. Min kîngê ji te re gotiye ”wisbe!”
Jin : De ka te wê jî bigotana. Heqê min ê axaftinê jî tunebe. Di vê malê de ev televizyon ji min biqîmetir e.
Mêr : Na lê, ewqas jî nabe. Tu pir dinitrînî, dinepixînî. Min fêm kir, xuyaye tu aciz î.
Jin : Çi? Ewqas jî nîn e?
Mêr : Te bî, nîn e.
Jin : Yanî nêzîkê wê. Min fêm kir. Ez diçim cem Avukat.
Mêr : Çi?
Jin : Ez diçim cem Avukat. Ev îş diqede. Hûûûûûû!
Mêr : Çima tu digrî? Niha min çi got?
Jin : Xwedêyo, pirs jî dike. Ez niha diçim.
Mêr : Diçî kur?
Jin : Di vê mala ku ez tê de bi qasê telefonek jî bi qîmet nînim, ji vir diçim.
Mêr : Wey Xwedêyo. Ma tu mecbûrî her peyvê berevac fêm bikî?
Jin : Oha!…
Mêr : Binêr rinda min. Yanî tu hertiştî şaş fêm dikî, ez dixwazim vê bibêjim.
Jin : Bextreş.
Mêr : Baş e, temam. Ji devê min reviya, bibore. Ez doza lêborînê dikim.
Jin : Ewkê me kêm bû…
Mêr : ————
Jin : Li pey min çîran dikî. Li rûyê min bike.
Mêr : Ez wis bûm.
Jin : Wis nebe!
Mêr : Çi?
Jin : Wis nebe! Tiştek bibêje, nereve. Wisbî ku mijar bê girtin hi…Here karê xwe û şad bibe. Bila jiyan bidome. Na, wisa nabe…
Mêr : Temam, em bipeyivin. Wisane ez naçim kar.
Jin : Çi dikî bike. Ez diçim.
Mêr : Diçî kur?
Jin : Diçim odeya xwe.
Mêr : Êêêêêê?
Jin : Çi dixwazî?
Mêr : Axaftin.
Jin : Rojbaş!
Mêr : Erê, hî, hî, hî!
Jin : ———–
Mêr : Ka bisekine, min henek kir. Ji bo rewş nerm bibe. Negrî lê.
Jin : Hû ,hû, hû!…Tu xwe ji bo min aciz neke.
Mêr : Xwe ji bo kê aciz bikim? Ma tu xanima min nîn î?
Jin : Xwezî ez nebama.
Mêr : Şêrîna min…Tu mezin dikî lê….
Jin : Çi?
Mêr : Tu hinek dinepixînî.
Jin : Ez?
Mêr : ——
Jin : Ez hi…!Ez? Ez dinitrînim, dinepixînim? Eşyan dicivînim.
Mêr : Çi?
Jin : Niha eşyayên xwe dicivînim û diçim.
Mêr : Weha neke lê….
Jin : Berde, çengê min berde. Zilimkar.
Mêr : Temam. Ez têkilê te nabim. Lê neçe. Em bipeyivin.
Jin : Dûr bisekine! Ez ê bangê polîs bikim.
Mêr : Na lê…Ma ez diz im?
Jin : Belê, tu diz î. Te jiyana min, zewqa min a jiyanê dizî kiriye.
Mêr : ———
Jin : Gotineke ku tu bibêjî te nedît. Te zimanê xwe xwar e.
Mêr : Ez difikirim ku min van hemû tiştan kîngê kiriye.
Jin : Nexwe begê me şer û pevçûn dixwaze.
Mêr : Na. Lêbelê…..
Jin : Temam. Tu pevçûn dixwazî. Em şer bikin. Hema çi dibe bila bibe.
Mêr : ———!
Jin ; Ez di rewşa me de tişteke pêkenînê nabînim. Zewaca me diheje, diçire.
Mêr : ——-.!
Jin : Nekene! Ez sond dixwim. Ez ê li Avukat bigerim.
Mêr : Dixwazî bigere, lê….
Jin : Baş e, wisane ez niha telefon dikim.
Mêr : Em bi hevre biçin.
Jin : Pêwîst nake tu bêyî. Ez ê bi texsiyê biçim.
Mêr : Ez jî bêm. Em ê li cil û lîbasan û li çaketê çerm jî binêrin.
Jin : Hiii? Tu jikur bi wê çaketê çerm dizanî?
Mêr : Te di ajanta xwe de nivîsiye ji bo ku te dê îro ji min re bigotana. Min li wir dîtibû. Niha hate heşê min.
Jin : Belê, erê ewk!
Mêr : Min ji dikan re telefon kiribû û çaket siparîş kiribû. Ji bo min helanîne.
Jin : Na, ez bawer nakim.
Mêr : Dema em biçin, em ê ji dikan bigrin.
Jin : Biçin kur?
Mêr : Biçin cem Avukat.
Jin : Him…Belê.
Mêr : Dixwazî em îro neçin cem Avukat. Em dîrek biçin çaket bigrin.
Jin : aaaa, erêêêê, dibe…..
Wergêr : Lokman Polat (*)
(*) Têbinî : Ev nivîs aîdê min nîn e. Dema min kovara çand û wêjeyî ”Helwest” diweşand, xwendevanekî bêku di binîde navê xwe binivîse bi rêya înternetê ji min re şiyandibû û nivîs bi tirkî bû. Pevçûna jin û mêrî bala min kişand û min jî wergerand kurdî. Nivîskarê nivîsê kî ye ez nizanim. Ji bo ku weşana kovara ”Helwest” hate rawestandin, min nivîsê neweşand. Cara yekeme ku di malpera ”Çandname” de diweşînim.
Gotara berê: Muzîka Kurdî
Gotara piştî: E-MENÎ
Gotarên Têkildar
TÎRÊJÊN RONAHIYA PIRTÛKA PÎROZ
