Evîna Di Nav Barana Payizê De: Çîroka Dilê Windabûyî

Di roja payizê ya ku pelên daran bi rengên sor, zêrîn û qehweyî yên mîna xemlên ronî yên li erdê ketibûn, ez li nav kolanên bajarê kevn ê Diyarbekirê digeriyam.

Baranê nermik, ku bi şîrînî li ser rûyê min dibariya, wekî hêviyek piçûk di dilê min de diçû. Ez dilgiran bûm, ji ber ku evîna min ya kevn, ya ku wekî daristanekê mezin di jiyana min de bû, niha wekî pelên payizê diçû windabûnê. Lê di vê baranê de, ez fêm dikim ku evîn ne tenê ronahiyê ye; ew jî tarîtiyê ye, xemgîniyê ye, û ramana nûjenkirinê ye.

Bajarê Diyarbekir, bi dîwarên xwe yên kevn ên ku bi sedan sal in parêzvanên dîrokê ne, niha di nav baranê de wekî wêneyekî kevn xuya dibû. Ez di nav kolanek teng de diçûm, ku li aliyê wê kafeyeke piçûk hebû, ya ku ez hertim bi evîna xwe ya berê tê de rûdiniştin. Ew ci, bi maseyên darîn ên kevn û ronahiyên zêrîn ên ku ji pencereyan dihatin, cihê xewn û xeyalên me bû. Ez bîr tînim şevên ku em diçûne wir, bi qehweya germ di destan de, em li ser jiyana xwe dipeyivîn. “Ma tu yê dê her tim bi min re bimînî?” min pirsîbû, û wê bi kenê xwe yê nerm bersiv dabû: “Evîn wekî vê baranê ye, tu nikarî wê bigirî, lê tu dikarî di wê de bijî.” Lê niha, ew gotin wekî bîranîneke xemgîn di dilê min de dimînin.

Baran zêdetir bû, û ez di nav kolan de diçûm, bê armanc. Pelên payizê li bin lingên min diçûn û dişikestin, û ew deng wekî stranekê ya xemgîn di guhê min de diçû. Ez rawestiyam li ber darê kevnar ê ku li nav qirêja kolanê hebû, û ez bîr tînim ku em cara yekem li bin vê darê ketibûn.

Ew roj, payiza berê, baran bi heman awayî dibariya, û em bi cilên şil, bi kenê xwe yê mezin. Me bi hev re digot “Evîn, ew ramana ku tu nikarî wê bibînî, lê hîs dikî.” Lê niha, ew ramana ew qasî dûr xuya dibû ku betal e. Jiyan, wekî vê payizê, hemû tiştan diguherîne; pelên kesk dibe sor, evîn dibe bîranîn, û xemgînî dibe derewîn.

Di rêya min de, ez rastî jineke ciwan a ku di bin sîwana piçûk de diçû, hatim. Ew li ber kafeyê rawestiya, û ez jî, bê ku bizanim çima, rawestiyam. “Baran zêde ye, ne wisa?” min got, û wê bi kenê xwe yê nerm bersiv da: “Belkî, lê baran her tim ramana nû dide.” Ew gotin wekî ronahiyek di dilê min de çêkir. Em bi hev re ketin kafeyê, û me dest bi peyivînê kirin. Navê wê Ronahî bû, navê ku wekî ronahiya rojê di nav tarîtiya min de diçû. Em li ser jiyanê, li ser payizê, û li ser evînê peyivîn. Min fêm kir ku evîn ne tenê ya kesekê ye; ew ramana ku tu dikarî bi kesên nû re ji nû ve bijî yî.

Kafe germ bû, bi bêhna qehweyê û nanê teze tijî bû. Em li ber pencereyê rûniştin, û me li baranê temaşe dikir. “Tu çi difikirî?” wê pirsî. Min got: “Ez difikirim ku evîn wekî vê baranê ye; ew dikare te şil bike, lê ger tu di wê de bimînî, ew te tazî dike.” Ew keniya, û di wê kêliyê de, min hîs kir ku dilê min bi evînê vedigeriya. Ne evîna kevn, lê ya nû, ya ku di nav xemgîniyê de ji dayik bûbû.

Baran rawestiya, û em derketin derve. Pelên payizê niha li bin lingên me diçûn, lê ne wekî xemgîniyê; ew wekî stranekê ya şahîyê bûn. Em bi hev re di nav kolanan de digeriyan, dimeşiyan û min fêm kir ku jiyan ne tenê windakirinan e; ew tê wê wateyê ku tu ramana xwe ya evînê biparêzî, û wê bi dinyayê re parve bikî dê dîsa şîn bibe. Ronahî, bi xwe re ramana ronahiyê anî.

Di vê roja payizê de, ez ne tenê gerdûnî bûm; ez vegihiştim. Evîn, ew ramana herî xweş, ne di windakirinan de winda dibe; ew di nav baranê de, di nav pelên sor de, û di nav kenên nû de vedigere. Ez ê vê ramana bi dilê xwe re bihêlim, û rojekê, belkî ez ê wê binivîsim, an jî bi Ronahiyê re bijîm. Payiz, ne dawiya havînê ye; ew destpêka zivistanê ye, lê di dilê wê de, hêviya biharê veşartî ye. Evîn jî wisa ye: Dirêj, xemgîn, lê her tim ronî.

Bawer Elî