Notirvanê Dilên Bêderî

Bi çavên yên din li min nenêre,

bi çavên yên din min nevêjîne min nekuje.

Bu hêsirên xwe bi xezalên xwe bi kanîyên xwe

were li benda min û benê çîroka min biqetîne.

 

Pira siratê tê vekirin li ber min.

Dîsa were û tu wê birûxine.

Ezê dîsa li keviyên Bendava Ataturk, bavê xwe bipêm.

Bavê minê dîsa bi çîrokên xerîb were.

Bi peyvên bavê min dest û lingên min ê werin kelepçe kirin.

Mirîyên Helepçeyê yê têkevin xewnên min,

dîsa bêwext û bêdestûr, dîsa kîmyasal û vêşartî.

 

Min bêriya ronahiyê te, hebûna te, helbestên te kiriye

ku min bi zimanê dayika xwe nivîsibû li dereke zemanekî berê:

“Ronahî evîn e, hebûn eşq e û helbest azadî ye.”

Ketim ezmûna te û min tu di gerdûna xwe de wenda kir.

Ka li ku ye Elif?

Li ku ye Mog?

Li ku ye Xaf?

 

Were û helbestên şîn ji min re bixwîne

ku ez bi êşa evînê re bijîm, hemû kederên xwe jibîr bikim.

Dişewitim û dibim xwîn, dibim xwelî, dibim xwezî

û qêrînên min ên bêdeng de roj rêya xwe wenda dike, dinê dihêle,

ax keserên kûr dikişîne û tovên kor berdide.

 

Ez bi govên biçûk pêlê axê dikim hestiyên mirîyên min dişikên.

Tu nikanî deriyê dilê xwe vekî: Ne derî mabû ne jî dil.

Niha ez notirvanê dilên bêderî me,

yanî parsekê evînê, parsekê jiyanê, parsekê mirinê.

Dilê min bûye çilkek xwîn, kulmek xwelî û kulmek xwezî.

Dilê min di bin lingên min de ye, eynî mîna berê.

Were û bi peyvekê şîn

dilê min rawestîne

dilê min bipelçiqîne

dilê min binax bike.

 

Faîk Ocal