Agît, xwe wekî zarokekî hest dikir. Bê xwadî bê rêber li nav darîstanê de wenda bu. Gavên xwe bi hêrs li axê dixist, her dere xwe dihezîya nezanî bû diçe ku lê dîsa jî meşa xwe kêm nedikir. Lewra li pêşîya xwe kanîyek dît, ber bi kanîyê çû û heta …
Read More »Çîroka Agît (3)
Ji bo çîroka YEKEMÎN Pêlêke Ji bo çîroka DUYEMÎN Pêlêke Kalo, bi dengekî efsûnî berdewama gotinê xwe dikir: – Binhêr Agît min hîn mijarê herî girîng negot. Bi taybetî xebatê min alîkariya mîrova ye, ajala ye alîkariya hemû xweza ye. Heger ku yek bikeve tengasî û bi dil xwaziya min bike …
Read More »Çîroka Agît (2)
Ji bo çîroka YEKEMÎN Pêlêke Agît biwêr û bi rewşekî kelecan gîhişte şikeftê, şewka tavê derıyê şikeftê ronî dikir. Agît li ber dêrıyê şikeftê piçek rawestiya, çav li hawîrdorê xwe gerand û bi gavên biçûk hêdî hêdî kete şikeftê. Dilê xwe wek kewokekî li nav singê xwe de hêsir mabû …
Read More »Çîroka Agît (1)
Dem diçe, demsal diçe, her tişt peyder pey digûhere. Mîrov nikare bigêhîje demê, her wiha paşda dimîne. Lewra axîna paşerojê dike, di destan de tiştek namîne, ew demên xweş wek avekî zelal diherike û diçe, ji kefê destên mîrov de dixujike/dişehite, dihele, wekî xewnek xilas dibe û dîsa dubare nake. …
Read More »
ÇandName Li pey şopa bav û kalan…