R O B O S K Î

Cota cota  cenazê berana

 

Zaveyên dest bihine

Berxên ber dilên dayikên xwe

Hêvî û delalên  ber dilên bûkan

Xeml û rewşa xeyalên keçan

Cota cota li hêstira hatine bar kirin

 

Asmanê  ker

Şevên  ker û lal

Li ser berfa  gewr û sar

Xwîna sor û  germ li  Geliyê Zîlan,   Sînema Amûdê

Li  Meydana Çarçira,  Komkujîya Helepçê

Û  îro

Li  Qilabana malik wêran, wargeha Roboskî

Kes nêz me nebû  bihevalî û dostî

 

Ey felek  ne bes e!

Birîna li ser birînê

Kula li ser kulê

Kûçikê li  ber deryê min

Diçe  ber deryê neyar dikewt e

Li hember her şewtê dil debar dike

Ma wê çawa  li ber vê rû reşiyê debar bike.

 

EY felek!

Êdî   vê baharê

Li rex zinar û  zozanan

Nema dibe qebe qeba kewa

Def û zirna  reqs û govendê ker û lal bûne

Êdî  defa gazî û hewarê  li dar dikeve

Şîlan, gul û beybon nabişkûve

Teyr û tilûr, gund û bajar

Deşt  û çiya kanî û rubar

Xwe reş girêdan e

 

Ji bo şîn û hizna me

Ji derdorê re ne derd û ne xem e

Li bajarên rojava sersale

Cejn û şahî, kêf û seyrane

 

Êdî bese!

Hewqes der mîrovahî

Ji bo mirna me  nekin kêf û şahî

Mirin, hespê boz e

Îro li ber deryê me ye

Sibê li ber deryê we ye.

 

Dema Li Zanqirt  birakujî li darxistin

Laşxwira, xwîn mija  li defa hewarê xistin

Mîna kewên gozel  kirin qebe qeb

Li kolan û meydana tevde dikirin repe rep

Mîna  devê hêc bikeve kef bi ser dev diket

Mîna segê har girêz ji dev dihat

Bi  ser  namûs û rûmeta me ve êrîş dikirin

Digotin  tevde hirç û hov in

War û wargehê wan  şikeft û gov in

Lê îro  li hember hovîtîya li roboskî

Şeytanên kor û bê ziman nin.

Hevalê  Fer’un u Haman  in

 

Erd û asîman digotin xwezkî me wê rojê nediya

Wê rojê mîna hebên tizbiya

Hatibûn rêz kirin bedenên bê xwedî

Di dîrokê  de bê xwedîtîyek wanî kesekî ne dî

Xwezîka me ne dîtiba wê rojê

Ew çendekên bê giyan li ber qir û qeşê, û  li ser berfê

 

Wê rojê

Ew roja rû reşiyê

Fer’ûn, Haman pîroz dike

Deng ji Musa nayê

Meydan bi Ebu Leheb  bi Ebu Cehil  ma ye

Li meydanê Muhemed nexûya ye

Roma zalim rabû ye ser  tapanê

Îsa ji jor de mêze dike qet deng jê nayê

 

Li bin konê me şîn e

Hizna me bi tenê me di êşîn e

Emê dibaharê pêş de

Darên hêvyên xwe

Di vê êş û kulê de bi şîtilînin

 

Ta ku şitla me şaq bide

Bakûr, rojhelat

Başûr û rojava

Êdî bese ew roj hat

Xwîşka min  birayê min!

Werin  tenişta min  emê  li bin siya wê darê rûnên

Emê  ji hev re bêjin  derd û halên xwe

Bila ji me re bi  bêjin  dayik û bavên me

Çîrokên Geliyê Zîlan û Dersîmê

Newala Qsaba û Enfalê

Li van çîroka zêde bikin  çîroka Roboskî

Ku hezar sale kes nêz me nebûye bi hevalî û dostî

Bila  dê û bavê me her tim  bêjin ji me re

Bila bi gotinên  wan  bişewite dil û gûrçikên me

Bila her tim bi herime xewn û xeyalên me

Ji bo neçe ji bîrame

Em jî bibêjin  ji zar û zêçên xwe re

Ew jî bêjin ji nêwî  û nêvçirçirkên me re

Bila bizanin ji bo çi pêkhatiye ev komkujî

Di binê newal û hezazan de çawa di rizin bedenên nazik û bêxwedî

Bila  hêşyarbin  li hember wawîk û keftara

Û

Şûnwarên wan  nebe warê pepûk û kunda

De were xwişk û birayê min, de werin

Em ê bi hev re bêjin çîrok  û lorîkên bi xwîn

Eger derdor û cîran ne bihîsîn

Emê cardin bêjîn  ji vir û heta ba Xwedê

Ta ku biheje paytextên Şam û Bexdê

Were însafê bajarê Enqere û Tehranê

Ta ku cî û war nemîne ji dagikeran û  xwin mijên rûkarê dinê

De werin  xwişk û birayê min  de werin

ŞOREŞ XURSÎ