Têkiliyên me bi xizmên me re, wekî di gelek çandên din de, di çanda kurdî de jî bingeheke pir girîng a jiyana civakî pêk tîne. Ev têkilî ne tenê bi xwînê ve girêdayî ne, lê di heman demê de bi hestên rêzdarî, hezkirin û berpirsyariyê ve jî têne xurtkirin. Lê belê, çawa ku ev têkilî bin, pir caran bi şert û mercên jiyanê, nirxên kesane û dînamîkên malbatî ve girêdayî ye.
Têkiliyên bi xizmên me re divê bi awayekî wisa bin ku em hem xwe tê de rehet hîs bikin û hem jî wan bi qîmet bibînin. Xizm ne tenê kesên ku em bi tesadufî di nava malbatê de dibînin, ew di heman demê de parçeyek ji dîroka me, nasnameya me û jiyana me ne. Ji ber vê yekê, girîng e ku em bi wan re têkiliyekê ava bikin ku ne tenê li ser erk û mecbûriyetê be, lê li ser dilsozî û dilxwaziyê jî bimeşe. Mînakî, ger em bi xizmên xwe re bi rêk û pêk têkiliyê bidomînin, ne tenê biçin serdana wan dema ku tiştekî xerab çêdibe, ev yek dikare bingeheke xurt ji bo pêwendiyekê dirêj û bi wate ava bike. Lê eger em tenê di demên şahî an tengasiyê de xuya bikin, dibe ku ev têkilî hinekî sûnî û bi zorê xuya bike.
Di heman demê de, divê em di van têkiliyan de rêzê bidin cîh û sînorên hevdu. Her xizm ne hewce ye ku her dem di nav jiyana me ya rojane de cih bigire, lê girîng e ku em deriyê têkiliyê vekirî bihêlin. Ji ber ku xizmên me carinan dikarin ji me cuda bifikirin, cuda bijîn, an jî jiyaneke ku em pê ne razî ne hilbijêrin, dibe ku hin caran nakokî derkevin. Li vir, şiyana me ya bi nermî nêzîkbûna pirsgirêkan û hewldana ji bo parastina aştiyê tê wateyê. Ne hewce ye ku em her tiştî qebûl bikin, lê em dikarin bi awayekî wisa tevbigerin ku têkilî xera nebe. Ev jî bi gelemperî bi guhdarîkirina wan, têgihîştina rewşa wan û carinan jî bi devjêberdana hêrs û rexneyan pêk tê.
Tiştekî din ê girîng ev e ku em xizmên xwe ne tenê wekî “xizm” bibînin, lê wekî kesên xwedî hest, xwestek û serpêhatiyên xwe. Ger em bi wan re wextê xweş derbas bikin, sohbetên kûr bikin, an jî di demên wan ên dijwar de li cem wan bin, ev yek dikare têkiliyê ji rêzepewendiyekê wêdetir bibe û bike dostaniyek rastîn. Di çanda me de, bi taybetî têkiliyên bi mezinan re, wek dayik, bav, mam û xal, pir bi qîmet in, ji ber ku ew wekî çavkaniya şîret, ezmûn û piştgiriyê têne dîtin. Lê ev nayê wê wateyê ku em tenê li benda alîkariya wan bin; em jî dikarin bi wan re tiştên xwe parve bikin, li wan guhdarî bikin û di demên pêwîst de destê alîkariyê dirêjî wan bikin.
Têkiliyên bi xizmên me re divê ne tiştekî statîk an sabît be, lê divê bi demê re biguhere û bi rewşa me ya jiyanê re lihevhatî be. Carinan dibe ku em ji wan dûr bikevin, ji ber ku jiyana me diguhere, lê girîng e ku em vê dûrbûnê bi awayekî erênî îdare bikin û bi dilgermî vegerin gava ku fersend çêbibe. Bi kurtasî, têkiliyên me bi xizmên me re divê bi hezkirin, rêzdarî û têgihîştinê ve bêne avakirin, lê di heman demê de divê em xwe jî nebin qurbanên bendewariyên zêde an zextên ku dibe ku ji van têkiliyan derkevin.
Çandname
