Rojeke payîzê bû. Pelên darên li hewşa dibistanê zer bûbûn û bi hêdî diketin erdê. Mamoste Azad, bi rûyekî westiyayî li pencereyê dinêrî. Ew ji xwe dipirsî ka çima gelek ji xwendekarên wî spartekên xwe nakin.
Wî bîr anî ku duh, piştî ku wî spartekên matematîkê dan xwendekaran, Zînê, keçika çavşîn a pola pêncan, bi dengekî nizm gotibû: “Ez naxwazim van spartekana bikim.” Ev ne cara yekem bû ku Azad ev gotin ji devê xwendekarekî dibihîst.
Azad li ser vê mijarê kûr fikirî. Ew dizanîbû ku her zarok cîhaneke cuda ye, bi xewn û hêviyên xwe yên taybet. Lê belê, çima ew naxwazin spartekên xwe bikin?
Wî bîr anî ku dema ew zarok bû, carinan wî jî nexwestibû spartekên xwe bike. Carinan ew westiyayî bû, carinan jî spartekên wî zehmet bûn. Û carinan jî, wî nedizanî çima ew vî karî dike.
Azad fikirî ku belkî zarok nikarin têkiliya di navbera spartekê û jiyana xwe ya rastîn de bibînin. Belkî ew bawer nakin ku ev spartek dê di pêşerojê de alîkariya wan bike. An jî belkî ew ji têkçûnê ditirsin û naxwazin hewl bidin.
Lê tiştekî din jî hebû: dinyaya îro tijî balkêşî ye. Zarok dikarin bi saetan li ber televizyonê rûnin an jî bi telefonên xwe bilîzin. Li hember van tiştên balkêş, spartekên dibistanê carinan ne balkêş xuya dikin.
Azad biryar da ku divê ew bi xwendekarên xwe re biaxive û guhdariya wan bike. Ew dixwest fêm bike ka çima ew naxwazin spartekên xwe bikin û bi hev re li çareseriyekê bigerin.
Wî zanibû ku ev dê ne hêsan be. Lê belê, wî bawer dikir ku eger ew bikaribe spartekê bike tiştekî balkêş û wateyî ji bo zarokan, dê ew bixwazin beşdarî bibin û hîn bibin.
Bi vê fikirê, Azad ji pencereyê vegeriya û dest bi amadekirina dersê xwe ya nû kir. Wî hêvî dikir ku ev der dê bibe destpêka guherînekê, ku dê zarokan hîn bike ku spartek ne bargiranî ne, lê derfetek in ji bo mezinbûn û pêşketinê.
Çandname
