Dibêjin; Rojekê zilamekî extiyar tevlî kurê xwe diçine rêwîtiyê (seferê) bi qonaxa du sê (2-3) rojan ji gundê xwe dûr dibin. Kerekî wan hebû alavê (barê) xwe tev li kerê kirin, wî extiyarî tim peyvek li ser zimanê wî hebû dubare dikir, ji kurê xwe re di got: Lawo Xweda …

Osman Sebrî, ku bi navekî din wekî Apê Osman tê nasîn, yek ji wan ronakbîr û têkoşerên Kurd e ku jiyana xwe bi temamî da parastina zimanê Kurdî û çanda gelê xwe, û ew ne tenê bi têkoşîna xwe ya siyasî, lê bi berhemên xwe yên wêjeyî yên kûr û …

Sînemaya Îranê yek ji wan sînemayên herî bi bandor û orîjînal ên cîhanê ye. Bi taybetî piştî Şoreşa Îslamî ya 1979an, derhênerên Îranî bi şêwazeke realîst, helbestî û civakî fîlm çêdikin ku bi sînorên sansûrê re jî têkoşîn dikin. Ew bi navê “Pêla Nû ya Sînemaya Îranê” (Iranian New Wave) …

Li Hindistanê, Rabindranath Tagore (1861–1941) bi gelemperî wekî nivîskarê herî navdar û bi bandor tê qebûlkirin. Ew ne tenê nivîskar bû, lê helbestvan, fîlozof, muzîkjen û xwediyê Xelata Nobelê ya Wêjeyê ya yekem a Asyayî (di sala 1913an de) bû. Tagore bi zimanê Bengalî dinivîsand, lê berhemên wî bi zimanên …

Rîsaleya Qederê, ku wekî Gotina 26an di nav Rîsaleyên Nûr ên Bedîuzzeman Saîd Nursî de cih digire, mijara qederê bi kûrahî û bi zimanekî ku hem ji Qur’anê îlhamê digire û hem jî bi ronahiya îmanê tê xemilandin, vedikole. Ev rîsale, bi taybetî, qederê wekî yek ji stûnên îmanê rave …

Merivekî, di xewna xwe de kesên mezin dît û ji wan pirsî ku rêya kurt a karkirina loqê helal dê çawan bibîne. Wan jî rakir wî camêrî û birin daristanê, fêkiyên cure bi cure danê. Tehma fêkiyên ku dixwar bêhempa bûn û bi hêsanî dikaribû bi dest bixista. Peyre mêrik …

Alerjî rewşek e ku sîstema parastinê ya bedenê li hember hin maddeyan, ku jê re “allerjen” tê gotin, zêde reaksiyon nîşan dide. Ev madde bi gelemperî bêzerar in, lê beden wan wekî tehdît dibîne û bersivekê dide. Allerjenên hevpar polen, toz, mûyê heywanan, hin xwarin (mîna gûz, masî, hêk), derman …

Hinek kes hene ku qaşo roj bi roj helbestan dinivîsin û parvedikin – lê belê, ev “helbestvanên rojane” bi piranî tenê di bin siya xwe de dilîzin, ne di ronahiya cîhana helbestê de. Haya wan ji wê cîhanê ew qas kêm e ku mirov dikare bibêje: ew di qulikê xwe …

Di sibeda, dema ku tava zêrîn a rojê ji piştê çiyayên dûr derdikeve û ronahiyek nû li ser axa pîroz belav dike, ez rêwiyekî westiyayî gihîştim ber deriyê gundekî kevn. Gund li ber çavên min wekî xerabeyekî veşartî dihat xuya kirin, cihê ku dem lê rawestiyaye û her tişt bi …

Rojên tarî, ew kêlîyên jiyanê ne ku tê de wekî asoyê ronahiyê winda dibe û dil bi giranî û xemgîniyê tê dagirtin. Ev roj, carna ji nişka ve têne, wekî ewrên reş ên ku rojê vedizîn, carna jî hêdî hêdî li ser dilê mirov kom dibin. Lê di nav vê …