Zerarên ji têkiliyên civakî vekişandin

Ji mirovan dûrketin, yanî îzolasyon an jî xwe ji têkiliyên civakî vekişandin, dikare bandorên kûr û pir alî li ser jiyana mirov bike.  Ji mirovan dûrketin carna bi mebest, carna jî bêyî îrade çêdibe, lê di her du rewşan de jî encamên wê yên neyînî hene ku girîng e mirov li wan binêre.

Mirov bi xwezaya xwe hebûneke civakî ye; têkilî bi kesên din re ji bo hevsengiya hestî û giyanî pêwîst e.

Yek ji zerarên herî berbiçav ên ji mirovan dûrketinê bandora wê ya li ser tenduristiya derûnî ye. Mirov bi xwezaya xwe hebûneke civakî ye; têkilî bi kesên din re ji bo hevsengiya hestî û giyanî pêwîst e. Dema ku mirov xwe îzole dike, ew ji piştgiriya hestî ya ku ji dost, malbat an jî civakê tê, bêpar dimîne. Ev yek dikare bibe sedema xemgînî, depresyon û hîsê tenêtiyê. Mesela, kesek ku demekê dirêj bi tena serê xwe bimîne, dibe ku dest bi ramana zêde li ser pirsgirêkên xwe bike, û bêyî ku kesek hebe ku wî teselî bike an şîretan bide, ev ramanên neyînî dikarin kûrtir bibin û wî di nav çerxeke xirab de bihêlin.

Zerareke din a vê rewşê ew e ku ew dikare baweriya bi xwe kêm bike û şiyana têkiliyên civakî lawaz bike. Dema ku mirov ji kesên din dûr dikeve, ew kêm kêm derfetê dibîne ku bi axaftin, guhdarîkirin û têgihîştina kesên din re têkiliyên xwe xurt bike. Bi demê re, ev yek dikare bibe sedem ku ew xwe di nav civakê de bêcih hîs bike û bitirse ku vegere nav têkiliyan. Wekî mînak, kesek ku ji bo demekê ji hevalên xwe dûr ketibe, dibe ku piştî demekê nezanibe çawa dîsa bi wan re têkilî dayne, û ev jî wî hê zêdetir îzole dike. Ev çerxa neyînî dikare wî ji jiyanê û ji kesên din hê bêtir dûr bixe.

Ji aliyê tenduristiya laşî ve jî, ji mirovan dûrketin dikare encamên cidî bi xwe re bîne. Lêkolînên zanistî nîşan didin ku tenêtî û îzolasyon bi nexweşiyên wekî tansiyona bilind, pirsgirêkên dil û lawazbûna pergala parastinê ve girêdayî ne. Sedem ev e ku stresê ku ji tenêtiyê tê, di laş de kortîzolê (hormona stresê) zêde dike, û ev jî bi demê re bandoreke xirab li ser organan dike. Mesela, kesek ku bi domdarî tenê ye û nikare bi kesî re derdê xwe parve bike, dibe ku zêdetir bi stresê re rû bi rû bimîne, û ev stres dikare bibe sedema kêm xewê, êşên serê û heta nexweşiyên kronîk.

Ji aliyê civakî ve, dûrketin dikare têkiliyên mirov bi derdora wî re qut bike û wî ji rola wî ya di nav civakê de dûr bixe. Mirov bi têkiliyên xwe yên bi kesên din re nasname û wateyê di jiyanê de dibîne; dema ev têkilî winda dibin, mirov dikare hîs bike ku ew ne girîng e an jî ne hewce ye. Wekî mînak, eger kesek ji malbat an hevalên xwe dûr bikeve, ew dibe ku piştî demekê ji bûyerên girîng ên jiyanê, wekî dawet, cejn an jî şahiyên hevpar, bêpar bimîne, û ev yek wî hê zêdetir bi tenê hîs bike. Her wiha, civakên ku têkiliyên wan bi hev re kêm dibin, bi gelemperî lawaztir dibin, ji ber ku hevkarî û piştgiriya hevdu kêm dibe.

Dûrketin di heman demê de dikare şiyana mirov a çareserkirina pirsgirêkan jî kêm bike. Dema ku mirov bi tena serê xwe ye, ew bi tenê bi raman û perspektîfa xwe ve sînordar dimîne. Lê dema ku ew bi kesên din re têkildar be, ew dikare ji şîret, ramanên nû û awayên cuda yên çareseriyê sûd werbigire. Mesela, kesek ku di karekî de zehmetiyê dikişîne, eger bi heval an hevkarên xwe re nepeyive, dibe ku çareseriyeke hêsan nebîne, lê bi axaftinê ew dikare rêyeke nû bibîne. Ji ber vê yekê, îzolasyon mirov ji vê dewlemendiya ramanî bêpar dihêle.

Lê belê, girîng e ku em bibêjin ku dûrketin her tim ne mecbûrî neyînî ye; carna mirov hewceyê wextê bi tenê ye ji bo ramandinê û aramiyê. Lê dema ev dûrketin bibe şêwazeke jiyanê û dirêj bikeve, wê demê ev zerarên ku me behs kir dest pê dikin. Ji mirovan dûrketin dikare mirov ji bextewariyê, tenduristiyê û hîsê aidiyetê dûr bixe. Mirov bi têkiliyên xwe zindî dimîne; tenêtî dikare bibe sedema valahiyeke ku bi tiştekî din nayê dagirtin. Ji ber vê yekê, heta ku mimkun e, girîng e ku mirov têkiliyên xwe bi kesên derdora xwe re biparêze û ji îzolasyona zêde dûr bisekine, ji ber ku jiyan bi hev re watedartir û dewlemendtir e.

Çandname