Payîzê! Em li Hêviya Payîzxêra te ne

Payîzê! Di van rojên te de

Beriya Mêrdînê,

Di nav toz, ecac û tirabêlkê de xuya dike..

Deşta Hesinan,

Bi keriyên koçerên Mîran hatiye dagirtin..

Ebe û şalikên xelkên Deşta Xelef Axa,

Li ber ba dilîzin û li hev digerin..

Û her roj, em di govenda şehîdekî,

Du şehîdan de dîlanê digerînin..

Erê Payîzê, em li hêviya te ne ku tu,

Payîzxêrê bi ser me de bibarîne..!

Min digot; tu nîvbihareke,

Di rojên te de, wê payîzxêr bibare..

Wê koçer ji zozanan berê xwe bidin gerimyanan..

Wê qaz û quling li warê xwe vegerin û

Welatiyên bê cih û war, bi war bibin..

Min nizanîbû ku wê,

Kerwanê mişextî û zîvariyên welatê min

Roj bi roj pirtir bibin,

Evîndar, bê yar bimînin û

Virok û keysebaz bi yar bibin..

Erê, ji min werê tu Payîzxêreke..

Ha ho payîzê, va tu cardî hat!

Hêjî hejmara jin û keçan

Di kolanên bajarê min de

Zêdetir dibin..

Dêmê biyaniyan ji yê beyaniyan

Pirtir dibin..

Destê evîndar û yaran, bêtir ji hev qut dibin..

Toz û ecacokên te yên xapînok gurtir dibin..

Û Çavên me li hêviya payîzxêra te,

Qerimîn, qerimîn..

Belê Payîzê!

Em li hêviya payîzxêra te ne..

Baranê bi ser me de bibarîne.

Payîzê! Em li Hêviya Payîzxêra te ne

 

Konê Reş