Tag Archives: kêrguh

Asman hedî hedî reş dibu, rojek din dîsa xilas dibu. Ew roj ê kû zindîyê dide axê, zindîyê dide cihanê, ramusana berdide ruyê zaroka êdî dadigerîya. Stêrk yek biyek, wek kû tarîtîyê qul dike li navîna asman de diçurisîyan… Kêrguh jî histû xwar û bi rewşekî ramandarî berva mala xwe …

Kêrguh nikaribu cîhê xwe bisekine, xwîna xwe wekî cemekê asî ji dil de diherikîya. Ewkas coş û xiroş û dilşad bû ku, dest û lingên xwe diketin hev, meşin bîr dikir. Gav bi gav diket erdê , dikenîya disa radibû û pisik hembez dikir. Ji ber kû tenetî xilas dibû, …

Li nav bajarekî qirêj de kêrguhekî bi berçavk hebû. Ew bajar her çikas qirêj bejî, bandora xwe hin ne gîhiştibû dilê kêrguh û dilê kêrguh wekî rûyê xwe hîn pakuj mabu. Jiyan li paş berçavkên kêrguh de xweş xuya nedibû. Kêrguh, her çiqas bextiyar nebejî , wekî her ajalan dijîya… …