Li nav bajarekî qirêj de kêrguhekî bi berçavk hebû. Ew bajar her çikas qirêj bejî, bandora xwe hin ne gîhiştibû dilê kêrguh û dilê kêrguh wekî rûyê xwe hîn pakuj mabu.
Jiyan li paş berçavkên kêrguh de xweş xuya nedibû. Kêrguh, her çiqas bextiyar nebejî , wekî her ajalan dijîya… Rojek li rojan berçavkên wê ket erdê , hurbû. Êdî nerîna xwe guherî , êdî bi kurahî dinhêrîya û difikirîya. Li nav vê jîyanê ne wekî berê car caran, edî hertim bêhn teng dibu. Direvîya li nav merg û keskayî ya. Direvîya, çoş dibu , xweş dibu ,zarok dibu…
Li fikr û ramanên wê de vegerîn tine bu. Lê, li ser wê ekwas pir girêdayî hebû ku nikaribûya venegere. Her girêdayî dilê wê de bi mîx hatibu kolan. Ji bo venegere ger ew mîxên zengalî ji dilê xwe derxista. Ew jî, ji bo vê pirsgirêkê çareser bike tekoşîn dida. Lê her kû li ser girêdayîyekî diçu, dilê xwe li nav xwîn de dima ,nikaribu girêdayî ji dilên xwe de jê bikarîya, nikaribu serfîraz bibiya. Bêdeng dibu, giran dibu, dihelîya…
Rojek li rojan kergûh dîsa direwîya li nav merg û çiya. Wusa direwîya kû pêş xwe nedidîya û bi wî lezitîyê li pisikêkî qelivîya û pisik xwiste erdê. Dest û ruyên pisik li nav xwîn de ma. Kergûh şaş bu û li ber xwe ket, nezanibû çi bike, çavên xwe de histerk diweşîyan. Pisik li erdê mabû, bi êşên janê xwe li xewde çûbu. Kergûh jî li ser vê rewşa wî girîya û girîya. Histêrkên çavên xwe li ser pisik de belav dibu…
Kewên azad , derdora wan girtî bu. Her tişt sekinîya bu, bê deng mabu… Pisik bi çilkên histêrkê kergûh afirîya, çav vekir û rabu ser lingên xwe. Pisik her çikas derdê xwe ji kergûh re nebêje jî, rewşa wî jî wekî wê be. Piçek kêm, piçek zêde…
Heval pisik bidil zarokatî bû. Lê xuya bunê wî giran û biwestî bû. Ew jî wekî kergûh, li nav bajar bêhn teng dibû. Azadîyek ê biwate, jîyanek e birûmet digerîya… Bi çavên xwe yê wekî nav şikeft ronî dike, kergûh dinhêrîya. Pir dixwast bireve xwezî lê ne bi tenê. Li ser pisik jî girêdayî hebû. Ewkas ne bihêz bû. Kergûh bi nêrînên pisik ê hertişt fehm kir, tiştek negot… Herdû jî ,bi xemgînî vegerîyan dojehê xwe, li nav girêdayî yên xwe…
Asman hedî hedî reş dibu, rojek din dîsa xilas dibu. Ew roj ê kû zindîyê dide axê, zindîyê dide cihanê, ramusana berdide ruyê zaroka êdî dadigerîya. Stêrk yek biyek, wek kû tarîtîyê qul dike li navîna asman de diçurisîyan…
Kêrguh jî histû xwar û bi rewşekî ramandarî berva mala xwe diçû. her kû nêzîka mala xwe dibu , bîhna qirêjîyê zêde dibu û bîhna axê, keskawîyê kêm dibu. Ji ber kû mîrovên çavbirçî xweza talan kiribun û cîh nehiştî bun kû ajala bijîn. Kêrguh gîhişte bajar û ji bo ku raze kolan bikolan cîhek digeriya. Lewra quncikek dît ,wêsîya û xewda çû…
Ew kêrguh berê gellek bişad bû. Li nav xweza bi sê cêlikê xwe tev dijîya. Lê rojek li rojan, hinek mîrov hatibûn xweza û nêzika mala kêrguh kon vekiribun. Kêrguh jî , ji bo çêlikên xwe xwarin digeriya. Ji hêlina xwe gelek dûr ketibu. Lewra , bê dengîyê xweza bi dengên sê gûle hate birîn. Kêrguh bi nalîn û qirîn berva helîna xwe reviya û laşê celîkên xwe dît. Bi hêrs û bi qehr xwe çekir ser mîrova. Lê êdî dereng mabû. Ji dest te tiştek nedîhat. Celîkê xwe nerîya, du cêlikê xwe mirîbu, yek jî ji lingên xwe de birîndar bibu. Ew mîrovên çavbirçî li ber çavê kêrguh herdu cêlik ji li ser agîr şewitandin û xwarin.
Dema kû vedgerîyan mala xwe cêlike brîndar ji himbez kirin û xwere birin. Kêrguh li şopa wan reviya û reca cêlikê xwe geriya. Ji ber wê ye kû kêrguh çend mehin li nav bajar kolan bi kolan cêlikê xwe digere û dixwaze tola xwe bistîne… Kêrguh dengekî bijan bihîst û bitirs xewda rabu. Ber bi deng çû û pisik dît. Pisik diqêrîya. Kêrguh bi dîtana pisik, gelek keyf xweş bu û rewşa hevdû pirs kirin.
Pisik pir nepeyvîya û pirsgirêkê xwe jî negot. Ji ber kû ne dixwast tû kes bi pirsgirêkê wî aware bibe, yek jî dizanibû ku destê kesî tu tişt nayê. Lewra kêrguh hemû pirsgirêkê xwe pisik re got. Pisik li ser vê mijare gelek şaş mabû. Ji ber kû çend roj berê cêlikek dîtibu. Kêrguh li ser gotînê pisik gelek şad bû û peyman dan hevdû, xwastin kû cêlik bibînin û vegerin xweza. Kêrguh li par pisik ber va cêlîkê xwe diçû…
Kêrguh nikaribu cîhê xwe bisekine, xwîna xwe wekî cemekê asî ji dil de diherikîya. Ewkas coş û xiroş û dilşad bû ku, dest û lingên xwe diketin hev, meşin bîr dikir. Gav bi gav diket erdê , dikenîya disa radibû û pisik hembez dikir. Ji ber kû tenetî xilas dibû, digihîşte cêlikê xwe, digihîşte sedema jîyana xwe.
Pisik û kêrguh ji alî bakûr de nêzî çend sed metro çûn, lewra hilkişîyan li ser dîwarekî bilind,pîçek li ser dîwar meşîyan û xwe çekirin nav bexçeye kî biçuk û bê dar.Pisik, bi hest û bîra xwe heta vir hatibû êdî xebatê xwe xilas kiribû.
Pisik serî xwe berva kêrguh vizkir û wiha got :
– Ey kêrguhê belengaz, min çend rojê ber vê cêlikê te ,
li vê bexçê dîtîbû.
Êdî ez nikarim tiştekî bikim, li vê şinda ger tu bi hestên xwe wiya bibînî.
Kêrguh, ji pisik re spasî yê xwe kir û pîçek pêşta çu. Bi rewşekî bawerî ber va dîwar çu. Xwest kû hilkişe ser diwar û li berbanokê malê de têkeve hindir. Çend cara xebitîya lê her car ketê erdê nikaribû hilkişe. Pisik li ser vê rewşê keniya û pêşta hat , hilkişîya berbanokê û li dêrîya berbanokê de kete hindir. Li her derê malê geriya û li xwaniyeki de cêlik dît. Berva cêlik çu û rewş je re daxuyand. Cêlik li şopa pisik ji mal derketin.
Kêrgûh û cêlik hev dîtin. Cêlik ber bi dayîkê xwe çu û hev hembêz kirin, bi tevahî girîyan û ji bexçê male de derketin. Cêlik, kêrgûh û pisik dest pî hev kirin û berva xweza rewîyan. Her tişt dû xwe hiştin, girtin , kûştîn, qirêjî…
Xwestin ku ji mîrova dur kevin, ji dur jî ketin. Êdî tu kes wan nedît, li nav xweza de venda bun…
Firat Buyukfirat
Gotara berê: Ji Bîg Bang û Vir Ve Teqîna Herî Xurt
Gotara piştî: Helbestvanek Min Dît
Gotarên Têkildar
Mehmet Öncü: Pêşî min bi tomarkiriyê ve dest pê kiriye!
