Tag Archives: Çîrok

Hebû tunebû. Pîrek hebû. Pîrê rojekê şerbikê xwe hilda û çû ber kaniyê, da ji xwe re avê bîne. Dema çû ber kaniyê, cîranekî wê, gazî wê kir. Wê jî şerbikê xwe danî ber kuçekê û jê re got: “Kuço Kuço, şerbikê min neşkîne, heta ez çûm ba cîranê xwe …

Dawiya havînê bû. Germahiya hewayê zêde bibû. Hişkayî û germahî gelê Medîneyê bêzar hiştibû. Dema komkirina xurmayan bû. Gel hê nû bêhneke rihet standibû ku Resûlê Xwedê(sxl)bihîst ku ji  bakurê rojhilat talukeyek gelek mezin tê, ev talukeya dewleta Bîzansiyan bû û li ser vê gefê fermana seferberiyê da. Fêkî hê …

Şêxo di mala axê de hemû tişt bû, bê wî karek nediçû serî, ew bo her karekî bû û her karek jî bo wî bû. Ji wî re digotin: “Azep”. Azep jî ew kesê, ku li ba cotkarekî, maldarekî an axayekî salekê an du salan an jî ta pîrbûnê kar …

Serê wisarî, qewaxêri ver de yew kuye zîl dona. Û germ û varan çiqas ke zêydîno kuye zî hende pêşîyena qama qewaxêri ro û bena derg. Yew zeman ra pey vecîna tîtikê qewaxêri. Û agêrena qewaxêri ra vona: – Ti çend aşmon de ameya ino sewîye? Qewaxêri vona: – Ez …

Berî demeke dûr û dirêj kurmekî sêvan li baxçeyekî jiyana xwe dikir. Ew pir biçûk û jar bû. Loma navê wî kiribûn Ziravo. Rojekê Ziravo ji xwe re ponijî û di dilê xwe de got: “Heke ez tiştên xweş pir bixwim, bêguman ezê zûtir mezin û hêzdar bibim.” Bû roja …

Xido Qop dewa Xarpêtî Huseynîk de roşeno. Wextê Usmanîyan ra esnafê Xarpêtî kel-mel teber ra ardêne Huseynîk û uca ra pey heron a kiriştêne çarşûya corî. Xido Qop zî yew qifleyê heron xebetneno û pê dabara xwu keno. Rojêk linga serherê ey şikîna, geyreno yew herê cinsî. Dost û ehbabon …

Zilamek suwarê hespê xwe  bi rêya xwe  de diçe.  Zilamek  derê biharê ye  golika  xwe  li der ve girê dide. Dema zilamê siwar derbas dibe,  golik ji bendê xwe difilite û bi peyê  hespê zilam dikeve. Xwediyê  golikê  li xwediyê hespê  dike hewar û gazî : “Siwaro ! ji bona Xwedê bi sekine,  golika me li peyê hespa te hat, bisekine.” Camêrê Siwar, dibîne ku golik li peyê hespê ye  lê belê her wekî  ku qet deng nayê guhê wî. Xwediyê golikê  bi rev û bezê xwe di gihîne siwar. Dibêje : -Birayê min, tu ji Xwedê  natirsî sibê de  ez li peyê te direvim.  Siwarê Hespê  ji  xwediyê Golikê dipirse : tu kî yî, ji  min çi  dixwazî ? Xwediyê Golikê : – Birayê min Golika  me li peyê hespê reviya hat, ez li peyê  golika xwe hatim. Siwarê Hespê ji xwediyê golikê re dibêje: -Birayê min,  min golika  te nedîtiye. Xwediyê golikê dibêje: -Ev golika min e, li bal hespê te sekiniye. Siwarê Hespê dibêje : -Bira, te serê xwe xwariye, ev ne golik e, kûrika hespa min e. Ma tu  golik û caniya hespê ji hev nas nakî  ? Xwediyê golikê dibê : -Gelo henekê xwe bi min dikî. Bira, golika min bide, ez herim, xanima min li benda min e, çêlek hatine mal,  li benda golikê ne. Siwar  carek din dubare dike û dibêje : – Kekê min  min ji te re got ku caniya hespa min …

Carek ji caran rihmet li dê û bavê hazir û guhdaran. Hebû tunebû pepûkek hebû rojekî dirîka kerengekî  dikeve lingê pepûkê û pepûk pir jê aciz dibe dixwaze ku yek wê diriyê ji lingê wê derxe dibîne ku jinek li ber tenûrê nan dipêje tendûra wê pênakeve pepûk diçe cem …

Careke ji caran rehmet li dê û bavê hazirê guhdaran. Du mirov hebûne. Her du di yek rengê de ne lê yek şeytan e ku şiklê insan aniye xwe. Yê din jî însan, însanekî belengaz bûye. Rabûye çûye mala xwe lê şeytan jî pê ketiye. Li derî daye jina wî …

Berxwedana Kela Dimdimê ne çîrokek çêkirî ye, belkî rûdaneke rastîn a dîroka me ya azadîxwaziyê ye. Rûpelekî dîroka siyasî ya Kurdistanê ye ku serwer û bindest rastî hev hatine û kurdan serî netewandine Dem û çax: Sedsala 17’an, sala 1609 zayînî (1018 Hicrî Qemerî). Cih: Herêma Ûrmiyê, rojhilatê Kurdistanê. Sedem: …