Dîmen: Odeya Berzan û Rojê, bi nivînan, maseyek ku li ser komputer û tabletek heye, û posterên rengîn ên bi wêneyên çiya û çandên kurdî li ser dîwaran. Zarok li ser nivînan rûniştine, her yek bi cîhaza xwe ya dîjîtal mijûl e.
Karakter:
- Berzan: Xortekî 12 salî, meraqdar, ji lîstikên vîdyoyî hez dike.
- Roj: Xwişka Berzan, 10 salî, ji medyaya civakî û vîdeoyên kurt hez dike.
- Robotekî Dîjîtal (Dîjî): Karakterekî xeyalî, ku ji ekranê derdikeve, bi awayekî dostane lê bi hişyariyan diaxive.
- Dayê: Bi fikar lê bi evîn, dixwaze zarokên xwe fêm bike.
Dîmen 1: Odeya Berzan û Rojê
(Dengê lîstika vîdyoyî ya Berzan tê bihîstin, Roj jî li ser tableta xwe vîdeoyekê temaşe dike. Dayê dikeve hundir.)
Dayê: Berzan, Roj, hûn dîsa li ser van cîhazan in? Tevahiya rojê hûn li ekranan dinêrin, qet westiyan nabe?
Berzan (bêyî ku çavên xwe ji ekranê rake): Dayê, ev lîstik gelekî xweş e! Ez di asta dawî de me, tenê çend deqeyan bidim ez ê biqedînim.
Roj (bi ken): Dayê, ev vîdeo wisa qeşeng e! Dansên nû hîn dibim, biner, çiqas bi coş e!
Dayê (bi xemgînî): Ez fêm dikim ku hûn kêfê dikin, lê hûn qet ji xwe re wextê nadevin ku hinekî li derve bilîzin, pirtûkan bixwînin an jî bi hevalan re biaxivin. Ev cîhazên dîjîtal we di nav xwe de kişandine!
Roj: Lê Dayê, hemû hevalên me jî li ser van in! Em bi wan re dipeyivin, vîdeo parve dikin, gelek tişt hîn dibin!
Dayê: Baş e, lê divê hûn hevsengiyekê bibînin. Ez ê niha herim metbexê, lê hûn hinekî bifikirin, gelo ev cîhaz her dem ji we re baş in? (Dayê derdikeve.)
(Ji nişka ve, ekrana komputerê dibiriqe, û karakterekî dîjîtal, Dîjî, ku wekî robotekî bi ronahiyên rengîn xuya dike, ji ekranê derdikeve.)
Dîjî (bi dengekî şad û bi coş): Silav, Berzan! Silav, Roj! Ez Dîjî me, ruhê cîhana dîjîtal! Ez hatim ku we bikim rêwîtiyekê, da ku hûn bibînin ka ev cîhazên we çawa bandorê li we dikin!
Berzan (bi matmayî): Ev çi ye? Tu ji ku derê hatî? Ma ev lîstikek nû ye?
Roj (bi heyecan): Waa, çiqas xweş e! Tu robotekî rastî yî? Çi dikî?
Dîjî: Ez ne tenê robot im, ez rêberek im ji cîhana dîjîtal! Werin, em bi hev re binêrin ka ev cîhazên we hem ji we re çi didin, hem jî çi ji we distînin! (Dîjî bi destê xwe nîşan dide, û dîmen diguhere cîhanekê dîjîtal ku tijî wêne, vîdeo û dengên medyaya civakî ye.)
Dîmen 2: Cîhana Dîjîtal
(Berzan û Roj li cîhanekê ne ku her tişt wekî ekranên mezin, emojîyên zindî û wêneyên ku li dora wan difirin xuya dike. Li aliyekî vîdeoyên dansê, li aliyê din lîstikên vîdyoyî hene.)
Dîjî: Xweş e, ne wisa? Ev cîhana dîjîtal tijî şahî ye! Hûn dikarin lîstikan bilîzin, fêrî tiştên nû bibin, bi hevalên xwe re têkildar bin. Berzan, te lîstika xwe ya dawî bi serkeftî qedand, ne wisa? Û Roj, te dansên nû hîn bûn!
Berzan: Erê, lîstikên vîdyoyî gelekî kêfê didin! Ez xwe wekî şampiyonek hîs dikim!Roj: Û vîdeoyên dansê wisa xweş in, ez her roj yekî nû hîn dibim! Hemû hevalên min jî temaşe dikin.
Dîjî (bi ciddiyet): Belê, lê werin em binêrin ka çi li aliyê din ê vê cîhanê heye. (Dîjî bi destê xwe nîşan dide, û dîmen diguhere cîhekê tarîtir, ku ekranên mezin nîşan didin ka çawa çavên Berzan û Rojê westiyane, û çawa wextê wan bi cîhazan derbas dibe.)
Roj (bi tirs): Ev çi ye? Çima çavên me wisa sor in?
Dîjî: Ev aliyê tarî yê cîhana dîjîtal e. Dema hûn zêde wextê xwe li ser ekranan derbas dikin, çavên we westiyan dibin, serê we diêşe, û hûn carinan ji jiyana rastîn dûr dikevin. Berzan, te qet hîs kir ku tu piştî lîstikê westiyayî yî?
Berzan (bi fikir): Belê, carinan çavên min diêşin, û şevê jî zehmet e ku ez razêm.
Dîjî: Û Roj, te qet dît ku tu zêde wextê xwe li ser vîdeoyan derbas dikî, û wextê te ji bo xwendinê an lîstina li derve kêm dimîne?
Roj (bi şerm): Belê… carinan ez wisa bi vîdeoyan mijûl dibim ku ez ji bîr dikim pirtûkên xwe bixwînim.
Dîjî: Ev cîhaz xweş in, lê divê hûn hevsengiyekê bibînin. Werin, ez ê tiştekî din nîşanî we bidim! (Dîmen diguhere parkekê xweş, ku zarok li derve dilîzin, bi hevalan re dikene, û pirtûkan dixwînin.)
Dîmen 3: Parka Xweş
(Berzan û Roj li parkekê ne, ku zarokên din bi topê dilîzin, li ser çîmenê rûdinin û pirtûkan dixwînin. Dîjî li rex wan e.)
Dîjî: Binêrin, ev jiyana rastîn e! Li vir hûn dikarin bi hevalên xwe re wextê xweş derbas bikin, hewaya paqij bistînin, û tiştên nû hîn bibin bêyî ekran.
Berzan: Rast e, ev park gelekî xweş e! Ez ji lîstina topê hez dikim, lê carinan ji bîr dikim ku biçim derve.Roj: Û ez dikarim li vir bi hevalên xwe dansê bikim, ne hewce ye tenê li vîdeoyan binêrim!
Dîjî: Tamam! Cîhazên dîjîtal dikarin bibin alîkar, lê divê hûn wextê xwe di navbera jiyana dîjîtal û jiyana rastîn de parve bikin. Mînakî, piştî saetekê lîstikê an vîdeoyan, hûn dikarin pirtûkekê bixwînin, bi hevalan re bilîzin, an jî bi dayika xwe re biaxivin.
Berzan: Baş e, ez ê hewl bidim ku piştî lîstikê hinekî li derve bim.Roj: Û ez jî dixwazim dansên xwe li parkê bi hevalan re biceribînim! (Dayê dîsa tê hundir, bi destê xwe pirtûkek û topê digire.)
Dayê: Berzan, Roj, hûn li ku bûn? Min dît ku hûn li ser cîhazan nînin, min got belkî em bi hev re tiştekî bikin?
Berzan: Dayê, em ê biçin parkê! Werin, em bi hev re topê bilîzin!
Roj: Û ez ê dansên xwe yên nû nîşanî te bidim, Dayê!
Dayê (bi kêfxweşî): Waa, ev gelekî xweş e! Werin, em biçin!
(Dîjî bi ken li wan dinêre û dîsa di ekranê de winda dibe. Dengê wî ji dûr ve tê.)
Dîjî: Binêrin, cîhana dîjîtal xweş e, lê jiyana rastîn jî tijî şahî ye! Hevsengiyê biparêzin, û hûn ê her dem kêfxweş bin!(Perde dadikeve, û muzîka şad li paşxanê tê bihîstin.)
Dawî
Moral: Cîhazên dîjîtal dikarin ji bo fêrbûn û şahiyê xweş bin, lê hevsengî di navbera jiyana dîjîtal û rastîn de girîng e ku zarok bi tenduristî û şahî mezin bibin.
Şevîn Sertkaya
