DERHEQÊ MERGÎ DE –III-

(Kullîyatê Rîsaleyanê Nurî Ra)

[weîleyhîl mesîr] yanî însanê ke seba bazirganey û karmendey, bi wezîfeyanê muhîmana erşawîyayî na dunyaya ke cayê îmtîhanî ya, tîcaretê xo kerdiş, gureyê xo qedînayîş û xizmetê xo temamkerdişî ra dima, hewna ageyrenî Xaliqê Zulcelalê xo ke Ey înî şawito, û resenîMewlayê xoyê Kerîmî. Yanî, nê cayê fanîyî ra şonî cayê baqîyî de, huzurê Kîbrîyayî reyra muşerref/ şerefdar benî. Yanî, teqûreqa sebeban û perdeyanê tarîyan yê wasitayan ra felitînî, bê perde meqarrê saltenatê Eyo ebedî de resenî Rebbê xonê Rehîmî. Raşteraşt, her kes, go bizano û bivîno ke Xaliq û Mabûd û Reb û Seyîd û Malikê xo kam o.

Hayo, na çekuyi, serbê heme mizgînan de wina mijdanî dana û vana ke:

Hey însan! Gelo ti zanî ti ha şonî ça û sewkî kucayî benî? Hawawo ke peynîya Vateyo Hîris û Dîyin de ameyo vatiş, ti ha verbi dayreyê rehmetê û mertebeyê rîqalê yew Cemîlê Zulcelalî şonî ke, senî hinzar serrî cuya keyfweşîya dunya, muqabîlê yew saet heyatê Cenetî nêkenî; hinzar serrîcuya Cenetî zî, muqabîlê yew saet temaşekerdişê rîyê/ cemalê Ey nêkenî. Ti verbi dayreyê huzurê yew Mabûdê Lemyezelî, yew Mehbûbê Layezalî şonî ke heme husn û cemalo ke sînayeyanê to yê mecazîyan sero yo, ke ti mubtela û bengîn û aşiqê înan î, û rindekîya ke heme mewcûdatê dunya sero ya, yew tewir sîya cîlveyê cemalanê Ey û husnê esmayanê Ey a; û Cenet pêro pîya, heme letafetê xo reyra, yew cîlveyê rehmetê Ey; û hemewaştişî û sînayîşî û meylî û cazîbeyî, yew lem’aya muhabbetî Ey î. Û şima silayîya Cenetî benî ke zîyafetgahê Eyo ebedî yo. Madem wina yo, berê qebri ro, bi xof ney bi huwi şîrînî.

Him na çekuyi wina mijdaney dana, vana ke:

Hey însan! Mefikiri û mewaji ez verbi nêbîyayîşî, çinbîyayîşî, hîçey, taritîye, vîrşîyayişî, rizîyayîşî, helisîyayîşî, vilabîyayîşî û qelebaliğî/ sexletî de xeniqîyayîşî şona. Şima verbi fenayî ney, verbi beqayî şonî. Şima sewqê çinbîyayîşî ney, sewqê wucûdê daîmîyî benî. Şima hetê tarîyey sero ney, hetê alemê nur sero şonî. Şima verbi Wayîr û Malikê heqîqî şonî. Û şima ageyrenî payêtextê Sultanê Ezelî. Şima go zafey mîyan de nêfetisî, şima go dayreyê wehdet mîyan de cêf bigêrî. Rîyê şima verbi cêserkewtişî sero ney, verbi pêresayîşî sero yo.

Bedîûzzeman Seîdê Kurdî

Maqamo Yewin yê Mektubê Vîstinî ra, Kelîmaya Yewndesini

Açarnayox: Serdar Bedirxan

karmendey: memurluk, memuriyet

Xaliqê Zulcelal: sonsuz haşmet ve yücelik sahibi olan ve her şeyi     yoktan yaratan Allah 

huzurê kîbrîya: sonsuz büyüklük sahibi olan Allah’ın huzuru

felitîyayene: kurtulmak

meqarrê saltenat: ilâhî saltanatın merkezi

rîqal: huzur, önemli bir makāmın veya kişinin var olduğu, bulunduğu yer, o makam veya şahsın önü, katı, yanı

Cemîlê Zulcelal:  sınırsız yücelik ve heybetiyle beraber, sonsuz güzellik sahibi Allah 

husn: güzellik

cemal: güzellik, yüz güzelliği

bengîn: tutkun, meftun, aşık

esma: isimler, adlar

lem’a: parıltı, parlaklık

Mabûdê Lemyezel: varlığı asla son bulmayan ve ibadete lâyık tek ilâh olan Allah

Mehbûbê Layezal:  asla kaybolup gitmeyecek yegâne sevgili olan Allah

wehdet: birlik, bütünlük, yekpârelik