Îbadet senî beno sebebê averşîyayîşê şexsî?

(Kullîyatê Rîsaleyanê Nurî Ra)

Însan, cism û bedenê xo şenik, zeîf û ‘acîz o, no babet ra heywanan ra hesibêno, labelê wayîrê yew ruhê gelek xurtî yo. Û [seba averşîyayîşî], wayîrê yew qabîlîyetê xeylî xişnî yo. Û meylê ey nêkewenê bin hed û sînoran. Û wayîrê waştişanê bêpeynîyan o, û fikrê ey [hende zaf î ke] nînî hûmaritiş. Û bêhudûd qewetê ey ê şehewîye û ğedabîye est î. Û hende ‘ecîb yew xelqbîyayîşê xo est o ke, seke heme tewir mexlûqan û heme bêj aleman rê hezey yew fîhrîste ameyo xeleqnayîş.

Hayo, no qeyde însanêk winasî rê, çîyo ke ruhê eyê berzî fireh keno û aver beno, îbadet o; Çîyo ke qabîlîyetê ey [ê averşîyayîşî] vejeno meydan û xurt keno, îbadet o; Çîyo ke meyl û xeyalanê ey xirabîye ra dûrî fîneno û pank keno, îbadet o; Çîyo ke waştişanê ey ca ano, îbadet o; Çîyo ke fikranê ey hera û vila keno û dekeno bin nîzamî, îbadet o; Çîyo ke qewetê ey ê şehewîye û ğedabîye dekeno bin hudûdî [dano qeydan ro], îbadet o; Çîyo ke weslan û hîssanê ey ê zahîrîyan û batinîyan ra, cengara gemarin yê tebîetî wedareno/ çin keno, îbadet o; Çîyo ke însanî resneno qederê ey ê kamilî, îbadet o; Mabeynê ‘evd û mabûd de ‘elaqedarîya tewr berzi û tewr weş û şîrini, encax îbadet o.

Ya, tewr berzê averşîyayîşê însanîyetî, na ‘elaqedarîye û gireydîyayîş o.

 

Îxtar: Ruhê îbadetî, îxlas o. Îxlas zî, îbadeto ke yeno kerdiş, sirf seba ke emir bîyo, ey kerdiş o. Eke sewbîna yew hîkmet û yew fayde îbadetî rê bibo sebebo ‘eslî, o îbadet betal beno. Faydeyî û hîkmetî tena eşkenî bibî sebebê tercîhkerdişî, nêeşkenî bibî meqsed.. (Îşaret-ul Î’caz)

 

Se’îdê Nursî

Açarnayox: Serdar Bedirxan

 

Vajnameyeko Kirdkî-Tirkî

‘acîz: güçsüz, elinden birşey gelmeyen

babeti (m): 1-konu, mevzu, 2- yön 3- çeşit

xişn: büyük

şehewîye: şevhete ait, şevhet uyandıran

ğedabîye: öfkeye ile ilgili, öfkeye sebep olan

fîhrîste: 1-özet, öz 2-katalog 3-içindekiler

wesl: organ, uzuv, cihaz

wedartene: 1-kaldırmak, ortalıktan kaldırmak 2-gömmek

çin kerdene: yok etmek

mabûd: kendisine ibadet edilen

tewr: en

îxlas:  içtenlik, samimiyet; ibadet ve davranışlarda sadece Allah’ın rızasını gözetme