Tag Archives: Wêjegeh

Çi hebu ye çi tunebu ye. Li gundekî Şivanek hebu ye. Wî her sibê li berbangê, pezê xwe dibirîye çêrandine û li dora nîvro jî, li hêla çemekî av dida ye û mexel dikirî ye. Rojekê dîsa Şivên pezê xwe li hêla çem mexel kirî ye û bi bilûra xwe …

Şaxê Sisiyan ji ÇÎRVANOKA ”CAW CAWÊ TE YE”YÊ HATE DÎTIN Gotineke Pêşiyên Kurdan weha heye: CAW CAWÊ TE YE. Wateya wê ev e: Bes e derewan bike, ji xwe tu çi bêjî mîna te ye û kes nikare bêje ne wusan e. Min ew çîrvanok berî sala 1990 mivîsiye û …

Çend sal ser re derbas bûbûn û çiqas dem borîbû ez nizanim. Gelo ev çend salbûn ku ez di xewê de? Bi tenê tişta tê bîra min, ez dizanim ku zehf sar bû û hêca jî ez germ nebûme. Ez bi xuş xuş û gum gumê hişyar bûm. Em bi …

Li gundekî bazirganek dijiya. Kerekî bazirgan hebû. Eşyayên ku dibirin bazarê li ser kerê xwe bar dikir û her roj diçû çarşiyê. Hewce bû her roj li ser çem ra derbas bibûna da ku xwe bigihînin çarşiyê. Bazirgan pir qedr û qîmet dida kerê xwe. Lê kerê wî pir tembel …

Ka îro mijara me çi ye, Kekê Hêja? – îro em ê behsa rizgarbûyînê bikin. Me wek her rojan îro jî tûrikê xwe dida pişta xwe, û em çûn şikefta xwe. Ez, Bêkes û rêhevalên me. Her roj me behsa azadiyê û rizariyê dikir, û me wext derbas dikir, Bêkes …

Rojeke Hezîranê bû, erd ji germê dişewitî. Mîrza Elî di nîvê zeviyê de giya dibir. Hewa ewçend serdest bû ku gihaştibû wê astê ku bi destan bişewite. Çavên wî li birayê xwe digeriya, dê jê re nan û av bibira. Xwişka Nêrgiz Mîrza Elî ya mezin ji malê derket û …

Circireke li rehetiya xwe mêze dikir; li her kulîlkê digeriya li ser her çîçekê vedinişt xwarina xwe dixwar. Ji şahî û kêyfxweşiya xwe pirhez dikir. Ev circirka di rojên xweş de her tim saza xwe lê dida û kilam digot, dibû circira wê. Her rojên xwe bi vî awayî derbas …

Dema ku Feqî diçû karê xwe yê rojane, çivîkek ji azadiyê serxweş bû, danîbûn ser pencereya wî. Çûk birçî û tî bû, ji ber ku evqas mesafe çûbû. Ji ber ku Feqî kesekî xwedî wijdan bû, ew bir mala xwe û tî bû. Xwe serbilind kir û av da teyrê …

Carekê li cotgehekê ker û kûçikek hebû. Her sibe cotkar kerê xwe dibir zevî û bexçê, kûçik jî nobedariya zeviyê dikir. Her êvar gava cotkar vedigeriya malê, kûçikê wî pêşwazî lê dikir. Dema didît ku xwediyê xwe vedigere malê, kûçik direviya cem xwediyê xwe û diewitî, dihate cem xwedîyê xwe …

Hebû Tunebû Demekê li gundekî dûr du bizinên serhişk dijiyan. Van bizinan her roj serê sibê dest bi çêrandinê dikirin, heta êvarê li çiyayan digeriyan. Bi hilkişîna ser giran gihayê teze didîtin û ji çemê zelal ên gund av vexwarin. Lê herdu bizin jî pir serhişk bûn. Yek li aliyekî …