
Yıllar önce, genç bir doktor vardı. Görev yaptığı hastanede, hastalarının önemli bir bölümü Kürtçe konuşuyordu. Ancak doktor onların dilini bilmiyordu
Bir gün küçük bir defter aldı. Sayfalarına Kürtçe kelimeler yazmaya başladı. Her gün birkaç kelime, birkaç cümle… Telaffuzlarını tekrar ediyor, öğrendiklerini unutmamak için defterini sürekli yanında taşıyordu
O günlerde yaşlı bir kadınla tanıştı. Kadın, doktora sabırla Kürtçe kelimeler öğretiyor, onun yanlış telaffuzlarına gülümseyerek düzeltiyordu. Doktor her yeni kelimeyi öğrendiğinde kadın çocuk gibi seviniyordu
Zaman geçti. O genç doktorun tecrübesi arttı. Artık yılların deneyimini taşıyan bir hekimdi. Ama çekmecesinde o küçük defter hâlâ duruyordu
Bir sabah poliklinik kapısında yaşlı bir kadın gördü. Saçları bembeyaz olmuş, yüzüne yılların çizgileri yerleşmişti. Doktor kadına dikkatle baktı. Yıllar önce kendisine Kürtçe öğreten kadındı bu
Kadın onu tanımamıştı. Sırasını bekliyor, muayenesinin yapılmasını bekliyordu
Doktor odasından çıktı, kadının yanına yaklaştı. Hafifçe eğildi ve yıllardır unutmadığı o birkaç kelimeyi, bu kez akıcı bir dille söyledi:
“Dayê, tu çawa yî? Ez te baş nas dikim.”
(Anne, nasılsın? Ben seni çok iyi tanıyorum)
Kadın bir an duraksadı. Başını kaldırıp beyaz önlüklü adama baktı. Sonra yüzünde önce şaşkınlık, ardından tarifsiz bir sevinç belirdi.
“Tu Kurdî fêr bûyî!” dedi
(Kürtçe öğrenmişsin!)
Gözleri dolmuştu. Yıllar önce birkaç kelime öğrettiği o genç doktor, karşısında kendi dilini konuşuyordu.
Doktor gülümsedi. O küçük defterden, ilk öğrendiği kelimelerden, kadının sabrından ve kendisine öğrettiği her şeyden söz etti. Kelimeler zamanla cümlelere, cümleler sohbetlere dönüşmüştü. Bir zamanlar bir deftere yazılan kelimeler, artık onun hekimliğinin ayrılmaz bir parçası olmuştu.
O gün muayene tercümansız yapıldı. Yaşlı kadın derdini kendi dilinde, hiç duraksamadan anlattı. Doktor onu dikkatle dinledi. Bu kez aralarında bir tercüman, bir mesafe, bir eksiklik yoktu. Sadece bir hekim ve kendisini anlayan bir insan vardı.
Muayene bitti. Kadın ayağa kalktı, kapıya yöneldi. Tam çıkacakken geri döndü. Doktorun elini iki avucunun arasına aldı, gözlerinin içine baktı ve titreyen sesiyle şöyle dedi:
“Kurê min, min te tenê zimanekî fêr nekir. Min dixwest tu dilê me jî fêm bikî.”
(Oğlum, ben sana yalnızca bir dil öğretmedim. Senin bizim yüreğimizi de anlamanı istedim)
Doktorun boğazı düğümlendi. Bir an konuşamadı
Kadın kapıdan çıkıp giderken doktor arkasından baktı. Sonra odasına döndü, çekmecesini açtı ve yıllardır sakladığı o küçük defteri eline aldı
Sayfaları yavaşça çevirdi. İlk öğrendiği kelimelerin yanına, o gün kadının söylediği cümleyi de yazdı
“Kurê min, min dixwest tu dilê me jî fêm bikî”
Kamuran Toktanış
Önceki yazı: Sultan II. Abdülhamit
İlgili Yazılar
“Kürt ve Beluciler Akraba mı?”

