Bira û xuşkên di nav malê de şer dikin, çunku ew gelek caran nêzîkî hev in, lê di heman demê de cîhê xwe, hestên xwe, an jî tiştên xwe diparêzin. Ev şer bi gelemperî ji ber pêşbaziyê, cudahiyên kesayetiyê, an jî tenê ji ber ku di heman hawîrdorê de ne, derdikevin holê. Mînak, birayekî mezin dikare xwe serdest bibîne, xuşkek piçûk dikare bixwaze xwe nîşan bide, an jî zarok li ser tiştekî biçûk, wek kontrola televîzyonê, nakok dibin. Lê ev şer ne tenê tiştekî neyênî ye; carna ew rêyek e ji bo fêrbûna parvekirinê, têgihiştinê, û sazkirina sînoran.
Ji bo ku zarok bi hev re baş bikin, girîng e ku di nav malê de hestekî ewle û adil hebe. Dêûbav dikarin alîkar bin bi guhdarîkirina her aliyekî bêyî alîgirtin, da ku zarok hîs bikin ku hestên wan têne dîtin. Fêrkirina wan ku pirsgirêkan bi axaftinê çareser bikin, ne bi hêrs an lêdanê, jêhatîbûnek mezin e. Mînak, dema du zarok li ser lîstikekê şer dikin, dêûbav dikarin wan teşwîq bikin ku bi dorê bilîzin an jî bi hev re lîstikek nû bibînin. Herwiha, dema ku bira û xuşk bi hev re wextê xweş derbas dikin – wek lîstik, çîrokbêjî, an jî alîkariya hev – ev yek têkiliya wan xurtir dike. Girîng e ku her zarok hîs bike ew taybet e, lê di heman demê de fêr bibe ku bi yên din re jî bibe yek.
Carna, şerê di navbera bira û xuşkan de bi xwezayî kêm dibe dema ku ew mezin dibin û têdigihîjin ku ev têkilî çiqas girîng e. Lê heya wê demê, hezkirin, rêzgirtin, û hinekî sebir di malê de dikare alîkar be ku ew bi hev re baştir bin.
Çandname
