Nakokî di zewacê de tiştekî xwezayî ye, ji ber ku du kesên cuda yên xwedî raman, hest û tercîhên cihê bi hev re dijîn. Lê awayê çareserkirina van nakokiyan dikare zewacê xurt bike an jî lawaz bike. Ji bo çareserkirina nakokiyan bi awayekî tendurist, çend rêbaz û prensîb hene ku her du alî dikarin bişopînin.
-
Aram Bimîne û Kontrolkirina Hestan
Gava nakokî dest pê dike, hestên mîna hêrs an acizî zû bilind dibin. Lê girîng e ku mirov xwe aram bike berî ku bersivê bide. Mînakî, eger hêrs te girtiye, çend nefesên kûr bistîne an jî çend deqeyan ji cihê nîqaşê dûr bikeve. Ev yek rê li ber gotinên ku paşê mirov poşman bibe digire. -
Bi “Ez” Biaxive, Ne Bi “Tu”
Di şûna tawanbarkirina hevjînê xwe (mîna “Tu her tim wisa dikî!”), hewl bide hestên xwe bi awayekî kesane îfade bikî (mîna “Ez xwe aciz hîs dikim gava ev çêdibe”). Ev rêbaz, ku bi navê “peyama ez” tê zanîn, êrîşkarî kêm dike û rê dide aliyê din ku te baştir têbigihîje bêyî ku xwe di bin êrîşê de hîs bike. -
Guhdarîkirina Aliyê Din
Her du alî divê fersenda axaftin û guhdarîkirinê hebin. Gava hevjînê te dipeyive, bi baldarî guhdarî bike û hewl bide rewşê ji perspektîfa wî/wê bibînî. Pirsên mîna “Tu dikarî vê yekê bêtir rave bikî?” nîşan didin ku tu rêz digirî û dixwazî têbigihîjî, ne tenê bersivê bidî. -
Fokus li ser Pirsgirêkê, Ne li Kesayetiyê
Nakokî divê li ser mijara taybet be, ne bibe êrîşeke li ser kesayetiya hevjînê. Mînakî, di şûna gotina “Tu pir bêberpirsiyar î,” bêje “Ez xemgîn im ji ber ku ev kar nehat kirin.” Ev yek rê li ber kûrbûna nakokiyê digire û çareseriyê hêsantir dike. -
Lêborîn û Efûkirin
Eger yek ji we xeletiyek kiribe, girîng e ku lêborîn were xwestin û were qebûlkirin. Lêborîna rastîn (mîna “Ez poşman im ku min wisa got, ez ê hewl bidim careke din wisa nekim”) baweriyê ji nû ve ava dike. Di heman demê de, efûkirina hevjînê jî dilovanî û dilxwaziya ji bo pêşveçûnê nîşan dide. -
Lêgerîna Çareseriyeke Hevpar
Armanca nîqaşê ne “serkeftin” e, lê dîtina rêyek e ku her du alî jê razî bin. Mînakî, eger nakokî li ser pareyan be, hûn dikarin bi hev re biryar bidin ka çawa budçeyê birêve bibin. Pirsên mîna “Em çawa dikarin vê yekê bi hev re çareser bikin?” hevkariyê teşwîq dike. -
Demê Rast Hilbijêre
Nîqaşkirina pirsgirêkan dema ku yek ji we westiyayî, birçî, an di bin stresê de ye, dibe ku rewşê xirabtir bike. Eger mijar ne lezgîn e, çêtir e ku hûn li bendê bin heta ku her du alî amade bin ji bo axaftineke aram. -
Sînorên Rêzdarî Nehêlin Were Derbaskirin
Divê di nîqaşê de qet destdirêjî, heqaret, an bêrêzî nebe. Eger hîs bibe ku nakokî ji kontrolê derdikeve, çêtir e ku navber were dayîn (mîna “Ka em vê paşê biaxivin”) da ku rewş nekeve asteke zirardar. -
Alîkariya Derve Bistîne Ger Pêwîst Be
Eger nakokî pir caran dubare dibin û çareser nabin, şêwirdariya ji pisporekî zewacê an jî kesekî pêbawer (mîna mezinekî malbatê) dikare rê nîşan bide. Ev ne nîşana lawaziyê ye, belkî gavek e ji bo parastina zewacê.
Mînakê Pratîk
Bifikire ku hevjînê te her şev dereng tê malê û tu ji vê aciz î. Di şûna ku bi hêrs bêjî “Tu qet ji malê re wext nadî,” tu dikarî bêjî: “Gava tu dereng tê, ez xwe tenê hîs dikim û ev yek min xemgîn dike. Em dikarin çawa wextê xwe baştir birêkûpêk bikin?” Ev rêbaz rê li ber axaftineke erênî vedike û çareseriyê teşwîq dike.
Çareserkirina nakokiyan bi awayekî tendurist hewceyê sebir, empatî û dilxwaziya ji bo xebata bi hev re ye. Gava her du alî van prensîban bişopînin, nakokî ne tenê zirarê nade zewacê, lê dikare têkiliyê hîn xurtir jî bike, ji ber ku nîşan dide ku hûn dikarin bi hev re pirsgirêkan derbas bikin.
Çandname
