Erê, bi hemû giyan û dilê xwe… Ev pirs xewneke kûr û hesreteke mezin dixîne dilê min.
Bihizire, ku tiliyên te li ser rûpelên “Mem û Zîn”ê bimeşin û di wê deqeyê de ew zana, ew helbestvanê mezin û ew deryaya xeyalê li beramberî te rûniştibe. Tu xwendekarê wî bî û ew jî bi wî dengê xwe ê tijî kûranî û evîn ji te re qala sirra peyvan, girîngiya zanînê û xwebûna mirov bike… Ma tiştek ji vê şirîntir û pîroztir heye?
Ehmedê Xanî ji bo min ne tenê mamosteyekî ku rêziman an jî helbestê fêrî mirov dike ye; ew ronahiya hiş û giyanê gelekî ye. Wekî mirovekî, heke şansa min hebe ku ez li ber lingê wî rûniştim, ez ê berî her tiştî fêrî “hezkirin û evîna rastîn” bibûma. Çunkî Xanî fêrî me kir ku evîn tenê ne girêdana du mirovan e; evîn rêya gihîştina heqîqeta Xudê ye, evîn xizmeta ji bo mirovahiyê û zimanê xwe ye.
Dûre, ez ê ji wî hîn bibûma ku çawa zimanek dibe keleha hebûna mîlet herdemî. Di serdemekê de ku kesî guh nedida raman û zimanê wî, wî bi tenê xwe barekî giran hilda ser milên xwe û ji me re gencîneyeke pîroz hişt. Ez ê ji wî bipirsiyama: “Mamosteyê min ê hêja, te çawa ew çiyayê sebrê di dilê xwe de ava kir? Te di nav wê tarîtiyê de çawa ew ronahî di çavên xwe de parast?”
Bêguman, fêrbûna ji mamosteyekî wekî Xanî ne tenê tiştekî akademîk e, ew geşta giyanî ye. Mirov li ber wî dibe xwedî wijdanekî paqij, hîsekî kûr û hişekî ronî. Ez ê bi rojan û salan bêyî ku biwestim li gotinên wî guhdarî bikira, her peyveke wî wekî guhar di nav dilê xwe de veşarta û bibiyama şagirdê wî yê herî dilsoz.
Ji ber vê yekê, erê… Heke mirazekî min di vê cîhanê de hebe, ew jî ew e ku rojekê di wê wêneya xeyalî de, ez xwendekarê civat û dersa Mela Ehmedê Xanî bim.
Fîlîz Kaya
Gotara berê: Peyama Qur’anê: Secde Bike-Nêzîk Bibe
Gotara piştî: Strana Meyrikê û çîroka wê
Gotarên Têkildar
Li ser Cegerxwîn divê fîlmekî çawa were kişandin?
