Taybetiyên mamosteyan mijareke pir girîng e, ji ber ku mamoste ne tenê kesên ku zanînê didin, lê di heman demê de kesên ku bandorê li kesayetî, xeyal û paşeroja xwendekaran dikin. Taybetiyên baş ên mamosteyan dikarin jiyana mirovan biguherînin, û ji ber vê yekê girîng e ku em li ser vê yekê biaxivin. Ka em vê bi awayekî berfireh û xwezayî rave bikin.
Yek ji taybetiyên herî girîng ên mamosteyan ev e ku ew bi sebir bin. Mamostetî ne karekî hêsan e; her xwendekar cuda ye, hin zû fêr dibin, hin hêdî hêdî pêşve diçin, û carinan jî dibe ku xwendekar ne eleqedar bin. Mamosteyekî baş ew e ku bêyî ku hêrs bibe an dev jê berde, bi aramî rêya fêrkirinê bigire û her kesî teşwîq bike. Mînakî, eger xwendekarek pirsekê dubare bike, mamosteyekî bi sebir wê bi dilxwazî rave bike, ji ber ku ew dizane ku her kes bi leza xwe fêr dibe.
Tiştekî din ê girîng ev e ku mamoste bi coş û eleqedar bin ji bo mijara ku ew hîn dikin. Gava mamoste bi enerjiyek erênî dersê bêje, ev yek dikare xwenderan jî kelecan bike. Bo nimûne, eger mamosteyekî dîrokê bi awayekî çîrokbêjî û bi hest qala bûyeran bike, xwendekar dê ne tenê mijarê fêr bibin, lê dê jê kêfê jî bigirin. Ev coş di heman demê de nîşan dide ku mamoste ji karê xwe hez dike, û ev yek ji xwendekaran re bibe îlham.
Mamosteyekî baş divê di heman demê de têgihîştî û empatîk be. Xwendekar tenê makîneyên fêrbûnê nînin; ew mirov in ku dibe rojek wan xirab be, pirsgirêkên wan ên malbatî hebin, an jî bi hêsanî mijarê fam nekin. Mamosteyek ku bikaribe xwe bixe şûna xwendekaran û hestên wan fêm bike, dikare têkiliyek bi hêz bi wan re ava bike. Ev têkilî jî baweriyê çêdike, û xwendekar di wê rewşê de bêtir vekirî dibin ji bo fêrbûnê.
Zanîn û şiyana fêrkirinê jî taybetiyek bingehîn e. Mamoste ne tenê divê li ser mijara xwe zane be, lê divê bikaribe wê bi awayekî zelal û têgihîştî bide xwendekaran. Carinan zanîna pir zêde heye lê şiyana vegotinê kêm be, û ev yek dikare xwendekaran tevlihev bike. Mamosteyekî baş ew e ku zanîna xwe bi awayekî hêsan û bi mînakên jiyanî ve girêdayî pêşkêş bike, da ku xwendekar ne tenê bişopînin, lê bi rastî jî fam bikin.
Herwiha, divê mamoste adil û rêzdar bin. Xwendekar pir zû ferq dikin eger mamoste di navbera wan de cudahiyê bike an hinan li pêş bixe. Mamosteyekî ku her kesî bi heman awayî bi qîmet bibîne û rêzê ji kesayetiya xwendekaran re bigire, dikare hawîrdorekê xweş di polê de ava bike. Ev yek jî xwendekaran teşwîq dike ku xwe bi ewle hîs bikin û bê tirs pirsa xwe bipirsin.
Mamosteyekî baş divê bibe mînak – ne tenê bi gotinên xwe, lê bi tevgerên xwe jî. Xwendekarbi gelemperî li mamosteyên xwe dinêrin û ji wan fêr dibin ka çawa bi mirovan re têkilî daynin, pirsgirêkan çareser bikin û bi dijwariyan re rû bi rû bimînin. Eger mamoste bi xwe bi exlaq, bi xîret û bi dilsozî tevbigere, xwendekar jî van taybetiyan digirin.
Di çanda kurdî de, mamosteyan bi gelemperî cihekî taybet heye, ji ber ku ew wekî ronakbîr û rêberên civakê têne dîtin.
