
Rêwîtî carinan bi tenê guhertina cihê laş e, lê carinan jî vedîtina cîhaneke nû ye di nav rêyên nas û nenas de. Dema ku mirov ji bajarekî derdikeve û berê xwe dide gundekî, an jî di nav taxeke kevnar a bajarekî de dimeşe, ew ne tenê erd û banan dibîne; ew li nav rûpelên bîreke qedîm digere. Her rêyek, her kolaneke teng, her kanî û her girêkî li ser vê axê xwedî bîranîn, çîrok û erdnîgarîyeke zindî ye ku li benda guhdarîkirinê ye.
Di jiyana rojane de, gelek caran em di nav leza kar, seyahet û rêwîtiyên xwe de derbas dibin bêyî ku bipirsin ka ev erd çi vedişêre. Lê gava ku em hinekî hêdî dibin û li dora xwe dinêrin, em fêm dikin ku her gund û taxeke Kurdî mîna pirtûkeke vekirî ye. Navê her kaniyê, her rez û zeviyekê, her kûçeyekê û her kevirê kevnar şahidiya ked, jiyan û bûyerên salan dike. Ev erd ne bêdeng e; ew bi zimanê bîranînan diaxive.
Ji bo ku ev bîr winda nebe, pêwîst e her Kurd bîra gund û bajarê xwe bizanibe navê her der û tiştê gund û bajarê xwe zanibe û ji nifşên nû re tiştên ku dizane veguhezîne. Zarok û ciwanên îroyîn hewceyî wê yekê ne ku bizanin kal û bavên wan li ku derê jiyane, çawa zevî av danê, çawa li hember zehmetiyan rawestiyane û çawa jiyan ava kirine. Dema ku mezin çîrokên cihê xwe ji nifşên nû re naqil dikin, ew zarokan ne tenê bi raboriyê ve girê didin, belkî bawerî û kokên xwe jî di dilê wan de diçênê.
Di her rêwîtiyeke wiha de, mirov bi rêz û hurmet qala hogir, qehreman û kesayetiyên dilpak ên gund, bajar û eşîra xwe jî tîne ziman. Ew kesên ku bi mêrxasî, aqil, kedkarî û dilsoziya xwe di bîra civakê de cih girtine, ronahiya rêya me ne. Bi vî awayî, şerefa dostmalî, heval û hezkiriyên me jî bilind dibe; ji ber ku wefa û qedrdanî nirxên herî xurt ên civaka me ne. Dema em qedrê heval, dost û mezinên xwe digirin, em nîşan didin ku em hem xwedî li koka xwe derdikevin û hem jî bi hevgirtinê ber bi pêşerojê ve diçin.
Realîteya Kurd û Kurdan her tim têkelî ked, berxwedan, civakparêzî û hêviyê bûye. Tevî hemû guherîn û zehmetiyên dîrokî û erdnîgarî, civaka Kurd bîra xwe di nav çîrok, stran, sohbet û civînên malbatî de parastiye. Rêwîtiyên di nav bajar û gundan de me tînin ser vê rastiyê ku zindîhiştina vê bîrê ne tenê karekî dîrokî ye, lê karekî erênî û avaker ê her rojê ye.
Her carê ku em rêyekê nas dikin, gundekî dibînin an di nav taxeke kevnar re derbas dibin, em dikarin tiştekî nû fêr bibin û tiştekî qîmetdar ji yên din re vebêjin. Bila her rêwîtiya me bibe pira di navbera bîra duh, îro û hêviya siberojê de.
Gotara berê: Xutbe | Merhamet (Dilbêşi)
Gotara piştî: Helbest | Xwe û xweza | Bager Adar
Gotarên Têkildar
Tirî: Nîmetek ji nîmetên bihiştê


