Mizgînîya Jiyanê

Jiyan, wekî çemekê diherike, carna bi coş, carna bi aramî. Mizgînîya jiyanê, di nav vê herikînê de ye; di her nefesê de, di her kenê de, di her dilopeke baranê de ku rûyê erdê dide xweşkirin. Ew mizgînî, ne tenê peyameke mezin e, lê di heman demê de hêviyeke biçûk e ku di dilê mirov de şîn dibe.

Mizgînîya jiyanê, ew e ku her sibeh roj dîsa hilê, û bi wê re derfetên nû tîne. Ew e ku di nav zehmetiyan de jî, mirov hêzê dibîne ku bimeşe, bixebite, û bigihîje xeyalên xwe. Jiyan, bi hemû rengên xwe, bi êş û şahiyên xwe, mizgîniyeke bêdawî ye. Ew dibêje: “Tu hê jî li vir î, û ev têra xwe mizgîniyeke mezin e.”

Em dikarin vê mizgîniyê di tiştên biçûk de bibînin: di dengê çivîkan de, di destê hevalekî de ku te digire, di bîhneke xweş a kulîlkekê de. Jiyan, bi hemû sadebûna xwe, me vedixwîne ku em wê hembêz bikin, wê biparêzin û bi wê re bibin yek.

Ka em vê mizgîniyê bi hev re parve bikin; bi kenekê, bi gotineke xweş, bi karekî qenc. Çimkî jiyan, bi xwe mizgîniyeke zindî ye, û em hemû beşdarên wê ne.

Zehra Elden