Malbatên ku zarokên wan ên asteng hene, bi taybetî yên mîna Sendroma Downê an astengiyên din, bi gelemperî di rewşeke taybet de dijîn ku hem kêfxweşî hem jî dijwarîyê bi xwe re tîne. Ev malbat bi awayekî xwezayî hewl didin ku zarokên xwe bi awayekî çêtirîn mezin bikin, lê ev yek carnan dikare hewceyê piştgirîyê, sebr û adaptebûnê be.
Van malbatan bi gelemperî di destpêkê de şoqekê dijîn, nemaze eger astengî berî zayînê nehatibe tespîtkirin. Lê bi demê re, piraniya wan ev rewşê wekî beşek ji jiyana xwe qebûl dikin û têkiliyeke kûr û bêhempa bi zarokên xwe re ava dikin. Ev têkilî bi gelemperî bi hezkirin, fedakarî û xwesteka parastina zarok tê xemilandin. Ew hîn dibin ku li ser hêz û jêhatîbûnên zarokên xwe bisekinin, ne tenê li ser sînorkirinên wan, û bi vî awayî jiyaneke watedar ji bo hemû endamên malbatê diafirînin.
Lê ev rêwîtî ne bê zehmet e. Dibe ku ew bi pirsgirêkên aborî re rû bi rû bimînin, ji ber ku lêçûnên tenduristî, perwerdeya taybet û terapiyan carnan zêde ne. Herwiha, di civakê de car caran têgihiştineke kêm an nêzîkatiyên neyînî dikarin wan bi tenê hîskirin bidin. Ji ber vê yekê, girîng e ku ew xwe bi malbatên din ên di heman rewşê de ne ve girêbidin, da ku piştgiriyê bistînin û tecrûbeyan parve bikin.
Di heman demê de, ev malbat hîn dibin ku çawa bi zarokên xwe re tevbigerin: bi wan re wextê xweş derbas dikin, wan teşwîqî serxwebûnê dikin û bi awayekî pratîkî beşdarî jiyana rojane dikin. Ew bi demê re dibin parêzvanên zarokên xwe, ji bo mafên wan ên perwerdeyê, tenduristiyê û tevlêbûna civakî têdikoşin.
Ji aliyê hestyarî ve, ev malbat carnan di navbera şahî û xemgîniyê de diçin û tên. Lê gelek ji wan dibêjin ku zarokên wan ên asteng hîsên wekî şefqat, têgihiştin û hêz di wan de xurt kirine. Ji bo ku ev malbat bi ser bikevin, girîng e ku civak wan bi hurmet û piştgirî hembêz bike, bêyî ku wan bi tenê bihêle.
Çandname
