Mirov her dem bêrî tiştên cuda cuda dike, ne tenê yên fizîkî, lê belê yên manewî jî. Em bêrî kesên ji dest çûyî dikin, bêrî demên borî dikin, bêrî halên dilxweş ên berê dikin.
Bêrîkirin, weke zimanekî dilê mirov e. Gava mirov bêrî tiştekî dike, ew di nav xwe de bîranînên wê demê dijî. Bêrîkirin ne tenê bi çavan e, bi dilê mirov jî ye. Mirov bi bîranînan dijî, bi hêvî û xemên xwe mezin dibe.
Em bêrî dêûbavên xwe dikin ku êdî li cem me nînin, bêrî zaroktiya xwe dikin ku bi bêgunehî û şahiyê tijî bû. Em bêrî hevalên xwe dikin ku berê her roj bi hev re bûn, bêrî cihên ku têde mezin bûne. Em bêrî êşên xwe, şahiyên xwe, hêviyên xwe dikin.
Bêrîkirin carinan weke strana dilê mirov e, carinan weke girî ye, carinan weke pestîna dilî ye. Her kesî bêrîkirinek cuda heye, her kesî dîrok û bîranînên xwe yên taybet hene.
Mirov bi bêrîkirinê dijî, bi bîranînan mezin dibe, bi hêviyên xwe xwe dispêre û di nav jiyanê de bi rê ve diçe.
Çandname
Gotara berê: Edalet ji bo her kesî pêwîst e
Gotara piştî: Peyvên ku têkiliyê dixin talûkeyê
Gotarên Têkildar
Zorabê Hêtîm Ber bi Zorab Efendî ve
Taybetmendiyên Strukturî, Dîrokî û Estetîkî yên Muzîka Kurdî
Xelîfe Yusuf di “Manzum Takrîz”ê de Dibêje: “Ilim tenê bi Erebî nîne”
