Hebû tunebû. Pîrek hebû. Pîrê, rojekê şerbîkê xwe hilda û çû ber kaniyê, da ji xwe re avê bîne. Dema çû ber kaniyê, cîranekî wê, gazî wê kir. Wê jî şerbikê xwe danî ber kuçekî û jê re got: “kuço kuço, şerbikê min neşkîne, heta ez çûm ba cîrana xwe û hatim.” Kuç got: “Bila be.” Pîrê çû ba cîrana xwe, heta vegeriya nêrî ku şerbikê wê şikestî ye.
Got: Kuço kuço, te çire şerbikê min şikênand?
Got: Ma çire giya li bin min de heşîn dibe?
Got: Giyayo giyayo, tu çire bin de heşîn dibi
Got: Ma çire pez min dixwe?
Got: Pezo pezo, tu çire giyê dixwî?
Got: Ma çire gur min dixwe?
Got: Guro guro, tu çire pêz dixwî?
Got: Ma çire se direye?
Got: Seyo seyo! tu çire direyi?
Got: Ma çire, kevanî totika min kiçik çêdike?
Got: Kevaniyê kevaniyê! Tu çima totika sê kiçik çêdiki?
Got: Ma çima mişk tûrikê min qulêl dikin?
Got: Mişkno mişkno! hûn çima tûrikê kevaniyê qulêl dikin?
Gotin: Ma çima pisik me dixwe?
Got: Pisîkê pisîkê! Tu çire mişkan dixwi?
Got: Ez ê bixwim, bixwim, bixwim, heta li serê dûvikê min re bavêje.
Kurdjan Sorî
Gotara berê: Divê em li dibistanan ji bo paqijiyê çi tiştan baldar bin?
Gotara piştî: Bandoriya pirtûkên wêneyî li ser zarokan çawa ye?
Gotarên Têkildar
Jîyana Şeyxulîslam Îzzeddîn bin Ebdulsalam
Têkilîya dengbêjiyê bi adet, merasim û mekanên civakî re
Pênaseya Serkeftinê: Pere, Keyfxweşî an jî Tiştekê dî?
Di Çarçoveya Postkolonyal de Xwendina Tivinga Bavê Min: Zarokatiyeke li Kurdistanê
