Kurteçîrokeke Honak: “Bajarê Masîyên Rengîn”

Li binê deryaya şîn, di nav xemilên sedef û mercanên spehî de, bajarekî biçûk hebû. Di vî bajarî de masîyên rengîn dijîyan. Her masî bi rengekî cuda bû – hin zer, hin kesk, hin mor û hin jî sor bûn.

Di nav van masîyan de masîyekî biçûk hebû, navê wî Rindo bû. Rindo masîyekî şîn î gelek xweşik bû, lê ew ji rengê xwe ne razî bû. Wî dixwest ku wek hevalên xwe sor be, an jî zer be.

Rojekê, Rindo biryar da ku here cem Pîrika Deryayê. Pîrika Deryayê jineke jîr bû û li qesreke ji sedefan çêkirî dijîya. Rindo bi rêya dirêj de çû, di nav gîhayên deryayê re derbas bû, heya gihîşt qesra Pîrikê.

“Pîrika delal,” Rindo got, “ez dixwazim rengê xwe biguherînim. Ez naxwazim êdî şîn bim.”

Pîrikê bi ken got: “Rindo yê delal, tu dizanî çima masî rengîn in? Her reng wateyeke taybet dide deryaya me. Rengê te yê şîn, wek asîmanê me yê binê deryayê ye. Tu yekta yî.”

Lê Rindo hîn jî ne bawer bû. Pîrikê got: “Baş e, ez ê îro şev te bibim cihekî taybet.”

Wê şevê, Pîrika Deryayê û Rindo çûn festîvala masîyan. Li wir, hemû masîyên rengîn bi hev re direqisîn û ronahîyeke gelek xweş çêdikirin. Dema ku Rindo tevlî wan bû, rengê wî yê şîn bi rengên din re harmonîyeke ewqas xweşik çêkir ku hemû masî matmayî man.

Pîrikê got “Binêre Rindo, her yek ji me bi rengê xwe taybet e. Heke em hemû wek hev bûna, ev xweşikahî çênedibû.”

Rindo êdî fêm kir ku rengê wî çiqas girîng e. Ew fêm kir ku cûdahî xweşikahîyê çêdike. Ji wê rojê û pê ve, ew her tim bi rengê xwe yê şîn serbilind bû û bi kêfxweşî li nav hevalên xwe yên rengîn digerîya.

Piştî wê rojê, Rindo bû mînaka herî baş ji bo masîyên biçûk ên ku ji rengê xwe ne razî bûn. Wî ji wan re digot: “Em her yek stêrkeke taybet in di vê deryaya mezin de. Rengê me çi dibe bila bibe, em hemû bi hev re xweşik in.”

Û bi vî awayî, li bajarê masîyên rengîn, her kesî fêm kir ku cûdahî ne tiştekî xerab e, lê tiştekî gelek xweşik e ku jiyanê dewlemend dike.

Çandname