Feydeyên Şikirkirinê – Mele Elîyê Şoşikî

Feydeyên Şikirkirinê di Jiyana Mirovan de

Şikir yek ji wan xisletên bedew û girîng e ku dikare jiyana mirov ji bingeh ve biguherîne. Mirov di vê dinyayê de gelek tiştan dixwaze: dewlemendî, tenduristî, serkeftin, malbat, heval, aramî û gelek derfetên din. Lê carinan ewqas mijûlî tiştên ku tune ne dibe ku tiştên ku di destê wî de hene ji bîr bike. Li şûna ku ji ni’metên xwe kêfê bistîne, her tim li pey tiştên nû digere. Ev rewş dikare bibe sedema bêrazîbûn, xemgînî û bêhêvîtiyê.

Şikir ew e ku mirov ni’metên ku Xwedê daye wî bibîne, qîmeta wan bizane û bi dilê xwe spasdariya xwe nîşan bide. Şikir ne tenê bi gotina «Elhemdulîllah» tê kirin, herwiha bi dil, ziman û kirinê jî tê kirin. Mirov dikare bi gotin spas bike, bi dil qîmeta ni’metan bizane û bi kirinên xwe wan ni’metan di rêya başiyê de bi kar bîne.

Di rastiyê de, şikir ne tenê ji bo kesên dewlemend, xwedî mal û milk an jî serkeftî ne. Kesek dikare milkê wî hindik be, lê dilê wî tijî şikir be. Kesekî din dikare xwediyê gelek dewlemendiyê be, lê ji ber ku her tim li tiştên ku tune ne dinêre, di hundirê xwe de xwe feqîr hîs bike. Ji ber vê yekê, şikir bi qasî milk û dewlemendiyê, bi awayê nêrîna mirov li jiyanê ve girêdayî ye.

1. Şikir dibe sedema aramiya dil

Yek ji feydeyên herî mezin ên şikirkirinê ew e ku dilê mirov aram dike. Mirov dema her tim li tiştên ku di destê wî de tune ne dinêre, xwe bi kesên din re dide ber hev û di nav pêşbaziyeke bêdawî de dikeve. Wî dixwaze milkê xwe zêde bike, maleke mezintir ava bike, erebeyeke nûtir bistîne û di civakê de cihê bilindtir bigire.

Lê dema mirov hînî şikirkirinê dibe, dest pê dike ku qîmeta tiştên biçûk jî bibîne. Ew dizane ku tenduristî, nefesa sax, malbat, aşitî, xwarin, av û şeva aram ni’metên mezin in. Ev hişmendî dilê mirov ji gelek fikar û pêşbaziyên bêwate xelas dike.

Mirovê şakir her tim ne wî ye ku her tiştê dixwaze bi dest xistiye, lê ew kes e ku qîmeta tiştên di destê xwe de dizane.

2. Şikir mirov ji çavnebariyê diparêze

Çavnebêrî yek ji wan hestên xirab e ku dikare dilê mirov tarî bike. Dema mirov her tim li milk, serkeftin û jiyana kesên din dinêre, dibe ku ji xwe nerazî bimîne. Ew difikire ku kesên din ji wî çêtir in û jiyana wan bêkêmasî ye.

Lê mirov nikare tenê bi dîtina aliyê derveyî yê jiyana kesekî biryarê bide. Dibe ku kesek xwediyê dewlemendiyê be, lê di hundirê xwe de bi gelek pirsgirêkan re têkoşînê bike. Dibe ku kesek din xwediyê maleke biçûk be, lê di wê malê de evîn, dilovanî û aramî hebe.

Şikir dibe alîkar ku mirov li şûna ku ni’metên kesên din bixwaze, qîmeta ni’metên xwe bizane. Ev yek dilê wî ji çavnebariyê dûr dixe û di navbera wî û kesên din de têkiliyên baştir çêdike.

3. Şikir dilê mirov ji bêrazîbûnê xelas dike

Bêrazîbûn rewşeke derûnî ye ku mirov her tiştê di destê xwe de kêm dibîne. Mirovê bêrazî dibe ku gelek tiştên baş hebin, lê ji ber ku yek tiştê ku dixwaze tune ye, hemû tiştên din jî ji bîr bike.

Mînakî, kesek xwediyê malbatê ye, xwarina rojane heye, tendurist e û di jiyanê de ewlehiyeke baş heye. Lê ji ber ku nikare erebeyeke nû bistîne, her tim gazinc dike. Kesekî din jî dibe ku xwediyê tiştên wî qasî tune be, lê ji bo her ni’meteke biçûk spasdar be.

Ev yek nîşan dide ku kêfxweşiya mirov her tim bi zêdebûna milkê wî re nayê. Carinan bi guherîna awayê nêrîna wî li jiyanê re çêdibe.

4. Şikir têkiliya mirov bi Xwedê re xurt dike

Di baweriya Îslamê de şikir ji îmanê cuda nîne. Xwedê di Qur’ana Pîroz de dibêje:

«لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ»

Wate: «Heke hûn şikir bikin, ez ê bêguman ji we re zêde bikim.» (Sûreya Îbrahîm, ayeta 7)

Ev ayet girîngiya şikirkirinê di jiyana bawermendan de eşkere dike. Mirov dema ni’metên Xwedê dibîne û bi dilê xwe spas dike, têkiliya xwe bi Xwedê re xurtir dike. Ew dizane ku gelek tiştên di jiyana wî de bi hêza xwe bi tenê çênebûne, lê ew ni’metên ku Xwedê daye wî ne.

Şikir mirov ji xweperestiyê dûr dixe. Ew fêrî vê yekê dibe ku her tiştê ku di destê wî de heye, sedem û berpirsiyariyek heye. Ji ber vê yekê, mirovê şakir divê ni’metên xwe ji bo başiyê, alîkariya kesên din û xizmeta mirovan jî bi kar bîne.

5. Şikir mirov di tengasiyê de xurt dike

Jiyana mirov her tim ne bi kêfxweşî û serkeftinê derbas dibe. Carinan nexweşî, windakirina kesên hêja, kêmasiya aborî, bêkarî, pirsgirêkên malbatî û gelek tengasiyên din derdikevin pêşiya mirov.

Di van deman de şikir wateya xwe ya kûr nîşan dide. Şikir nayê wê wateyê ku mirov êşa xwe înkar bike an jî li hember zilm û pirsgirêkan bêdeng bimîne. Lê ew dide mirov fêm bike ku tevî zehmetiyan jî hêj gelek ni’met hene ku divê ew qîmeta wan bizane.

Mirov dikare di demeke dijwar de jî ji bo nefesa xwe, hêviya sibê, hebûna kesên alîkar û derfetên ku hîn di destê wî de ne şikir bike. Ev nêrîn dikare hêza wî ya derûnî zêde bike û alîkariya wî bike ku bi hêvî ber bi pêş ve here.

6. Şikir têkiliyên malbatî xweş dike

Di gelek malbatan de pirsgirêk ne ji ber tunebûna ni’metan, lê ji ber tunebûna spasdariyê derdikevin. Mirov carinan ji xizmeta hevdu, ked û fedakariyên hevdu re qîmet nade.

Mêr dikare ji bo xebata jina xwe spasdar be. Jin dikare ji bo ked û berpirsiyariya mêrê xwe spasdar be. Zarok dikarin ji bo hewldana dê û bavên xwe spasdar bin. Dê û bav jî dikarin ji bo hewldana zarokên xwe wan teşwîq bikin.

Gotineke biçûk a wekî «Spas ji bo ked û hewldana te» dikare dilê kesekî gelek xweş bike. Di malbateke ku tê de şikir, spasdarî û nirxandina kedên hevdu hebe, evîn û rêzgirtin jî zêdetir dibin.

7. Şikir mirov ji zêde xwestinê dûr dixe

Xwestina pêşketinê tiştekî baş e. Mirov dikare bixwaze perwerdehiya xwe xurtir bike, karê xwe pêş bixe, aboriya xwe baştir bike û jiyana xwe bi awayekî baştir ava bike. Lê pirsgirêk ew e ku ev xwestin bibe sedema bêdawîtiyê.

Kesek ku her tim dixwaze milkê xwe zêde bike, dibe ku qet têr nebêje. Dema ku tiştekî nû bi dest dixe, di demeke kurt de dîsa tiştekî din dixwaze. Bi vî awayî, ew di nav çerxeke bêdawî de dimîne.

Şikir mirov fêr dike ku mirov dikare hem ji bo pêşketinê bixebite û hem jî ji bo tiştên ku niha di destê wî de ne spasdar be. Ev du tişt ne dijberê hev in. Mirov dikare armancên mezin hebin, lê di heman demê de jiyana xwe ya îro jî qîmetdar bibîne.

8. Şikir mirov dilovan û alîkar dike

Mirovê şakir tenê ji bo xwe naxwaze. Dema ew qîmeta ni’metên xwe dizane, rewşa kesên ku di nav tengasiyê de ne jî baştir têdigihîje.

Ew dibîne ku kesên din xwarin, cihê rûniştinê, cil, perwerde, alîkarî an jî gotineke baş dixwazin. Ji ber vê yekê, şikir dikare mirov teşwîq bike ku ni’metên xwe bi kesên din re parve bike.

Mirovê ku ji bo dewlemendiya xwe şikir dike, divê bifikire ka ew dewlemendî dikare çawa bibe alîkarî ji bo kesên feqîr. Mirovê ku xwediyê zanînê ye, divê zanîna xwe bi kesên din re parve bike. Mirovê ku xwediyê hêzê ye, divê hêza xwe ji bo parastina kesên bêhêz bi kar bîne.

Ji ber vê yekê, şikir tenê hestek di dil de namîne; ew di kirin û tevgera mirov de jî xwe nîşan dide.

9. Şikir qîmeta ni’metên biçûk nîşan dide

Mirov carinan li benda bûyerên mezin dimîne da ku kêfxweş bibe. Li benda xwedîkirina maleke nû, peydakirina karekî baş, serkeftina zarokên xwe an jî gihîştina armanceke mezin e.

Lê jiyan ji bûyerên mezin tenê pêk nayê. Nefesa ku em dikişînin, sibehê ku em ji xewê şiyar dibin, avê ku vedixwin, nanê ku dixwin, dengê kesên ku em jê hez dikin û kêliyên aram ên malbatê hemû ni’met in.

Heke mirov li benda ni’metên mezin bimîne, dibe ku gelek kêliyên bedew ên jiyana xwe winda bike. Lê mirovê şakir di tiştên biçûk de jî bedewiya jiyanê dibîne.

10. Şikir dikare bandoreke erênî li ser tenduristiya derûnî bike

Di derûnnasiyê de lêkolînên li ser spasdariyê nîşan didin ku pratîkkirina spasdariyê dikare ji bo gelek mirovan bibe alîkar ku balê bikişînin ser tiştên erênî yên jiyana xwe. Mînakî, nivîsandina çend tiştên ku mirov ji bo wan spasdar e, dikare hestên baştir û razîbûna ji jiyanê zêde bike.

Ev yek nayê wê wateyê ku şikir hemû nexweşiyên derûnî derman dike an jî mirovê şakir qet xemgîn nabe. Mirov dikare spasdar be û di heman demê de xemgînî, stres û zehmetiyan jî bijî. Lê hişmendiya şikirkirinê dikare bibe yek ji wan tiştên ku alîkariya mirov dikin jiyana xwe bi nêrîneke hêvîdar binirxîne.

11. Şikir bi ziman, dil û kirinê tê kirin

Şikir tenê bi gotina «Elhemdulîllah» nayê sînordarkirin. Di rastiyê de şikirkirinê sê aliyên girîng hene.

Şikirkirina bi dil: Mirov di dilê xwe de qîmeta ni’metên Xwedê nas dike û dizane ku ew ni’met ji aliyê Xwedê ve hatine dayîn.

Şikirkirina bi ziman: Mirov bi gotinên xwe spasdariya Xwedê dike, Elhemdulîllah dibêje û ni’metên Xwedê bi bîr tîne.

Şikirkirina bi kirin: Mirov ni’metên ku Xwedê daye wî di rêya başiyê de bi kar tîne. Mînakî, kesek ku xwediyê pere ye, bi pereyê xwe alîkariya feqîran dike. Kesek ku xwediyê zanînê ye, zanîna xwe ji bo perwerdekirina mirovan bi kar tîne. Kesek ku xwediyê hêzê ye, ji kesên bêhêz re dibe piştgir.

Ev awayê şikirkirinê nîşan dide ku spasdariya rastîn tenê di gotinan de namîne, lê di tevahiya jiyana mirov de xuya dibe.

12. Çawa em dikarin di jiyana xwe de şikirê zêde bikin?

Ji bo ku em bêtir şakir bin, ne hewce ye ku em li benda bûyereke mezin bimînin. Em dikarin bi hin adetên biçûk ve dest pê bikin.

Her sibeh dema ji xewê şiyar dibin, ji bo nefesa xwe û roja nû spas bikin. Dema xwarinê dixwin, qîmeta wê bibînin. Dema bi malbata xwe re ne, qîmeta hebûna wan bizanin. Dema ku rastî pirsgirêkekê tên, li şûna ku tenê li aliyê neyînî binêrin, hewl bidin tiştên ku hêj di destê we de ne jî bibînin.

Her şev dikarin çend hûrdeman ji xwe re bihêlin û bifikirin: Îro çi tiştên baş di jiyana min de çêbûn? Kî alîkariya min kir? Ji bo kîjan ni’metan divê ez spasdar bim?

Bi demê re, ev adet dikare awayê nêrîna mirov li jiyanê biguherîne.

Encam: Şikir dewlemendiya dil e

Di dawiyê de, divê em bizanin ku dewlemendiya rastîn tenê di zêdebûna pere, mal û milkê de nîne. Carinan mirov dikare xwediyê gelek tiştan be, lê di hundirê xwe de xwe bêhêvî û feqîr hîs bike. Kesekî din dikare xwediyê tiştên hindik be, lê bi dilê xwe aram, spasdar û kêfxweş be.

Şikir mirov fêr dike ku jiyanê tenê bi tiştên ku tune ne venêrin, lê qîmeta tiştên ku hene jî bizanin. Ew dilê mirov ji çavnebariyê, hesûdiyê û bêrazîbûnê dûr dixe. Ew mirov teşwîq dike ku hem ji bo xwe bixebite û hem jî ji bo kesên din başiyê bike.

Divê em ji bîr nekin ku gelek caran em ji bo tiştên ku tune ne ewqas xemgîn dibin ku ni’metên mezin ên ku di destê me de ne nabînin. Mirov dikare ji bo maleke mezintir bifikire, lê kesek heye ku cihê rûniştinê tune ye. Mirov dikare ji bo pereyê zêdetir bixebite, lê kesek heye ku tenduristiya xwe ji dest daye û dixwaze tenê careke din sax bibe. Mirov dikare ji bo serkeftineke nû bilezî, lê kesek heye ku dixwaze tenê rojekê bê êş û tengasî bijî.

Ji ber vê yekê, divê em ni’metên Xwedê biçûk nebînin. Her nefes, her roj, her sibeh, her kêliya aşitiyê û her derfeta başiyê dikare bibe sedema şikirekî mezin.

Mirovê şakir ne ew kes e ku di jiyana xwe de tiştekî kêm nîne; mirovê şakir ew kes e ku tevî kêmasiyan jî qîmeta ni’metên xwe dizane.

Xwedê bike ku em ji wan bendeyên şakir bin, dilên me ji bêrazîbûnê biparêze û ni’metên xwe di rêya başiyê de bi kar bînin. Amîn.

Mele Elîyê Şoşikî

Etîket: Mele Elîyê Şoşikî, sernivîs, şikir, şikirkirin, şükür

Gotara berê:

Gotara piştî:

Gotarên Têkildar

Tewhîdname – Mele Mihammed Bêcirm

Peyama Qur’anê: Ehsen-i Teqwîm:Însan

Hemberî îmtîhanên dijwar ên jiyanê divê em çawa tevbigerin?

Xutbe | Di Mecrayên Dijîtal de Exlaq

Peyama Sunnetê 20: Îhtîrama Hevalên Bavê Xwe

Şîroveyeke binivîse

NivîskarMêvan
Dîroka weşanê17/11/2026
KategorîBawerîname, Nivîsxane
Etîket, , , ,
Hejmara peyvan2,046
Dema xwendinê11 deqe xwendin