ÇandName Li pey şopa bav û kalan…
Li gundekî çiyayî yê Serhedê, ciwanek bi navê Zemanî dijiya. Zemanî zilamekî 25 salî bû ku xwendekarê zanîngehê bû. Ew her tim xwe ji bo pêşerojê amade dikir û dizanîbû ku zanîn û xwendin dikare jiyan û çarenivîsê diguhere.
Li gundê wan, xwendin û perwerdehî pirsgirêkeke mezin bû. Gelek zarok nikarîbûn dibistanê biqedînin. Zemanî ev rewş nedixwest qebûl bike. Ew dizanîbû ku her zarokî/ê de mafê xwendinê heye.
Rojekê, biryar da ku dest bi projeyeke mezin bike. Ew dest bi amadekirina planekê kir ku xwendina zarokên gund baştir bike. Bi hemû hêza xwe dest bi xebatê kir. Pêşî, bi mamosteyên herêmê re civiya. Wan li ser rewşa perwerdehiyê axivî û planên xwe yên baştirkirinê par ve kirin.
Zemanî dest bi komkirina alîkariyê kir. Ji kesên dewlemend û ji rêxistinên perwerdehiyê xwest ku alîkariya zarokên gund bikin. Ew her roj diçû malan, bi dê û bavan re diaxivî û wan ji girîngiya xwendinê agahdar dikir.
Piştî mehên dirêj ên xebatê, bi dawî gihîşt armancên xwe. Ew bi alîkariya hinek xêrxwazan û rêxistinan karî di gund de qada perwerdehiyê ava bike. Ew ê çend odeyên nû ji bo zarokên gund çêbike û wan techîz bike.
Zemanî ne tenê ew bû ku derî li ber zarokan vekir, her wiha bûbû mînak û rêberê wan. Gelek zarokên gund dest bi xwendinê kirin. Ew dest bi xwendina zanîngehê kirin û piştrast bûn ku xwendin dikare jiyanê biguherîne.
Dema ku Zemanî li ser vê rêya xwe difikirî, dizanîbû ku ev tenê destpêk e. Wî dixwast her ku diçe zêdetir alîkarî bike û xizmeta civakê bike. Bi bawerî û biryardarîya xwe, ew karîbû gelek tiştan biguherîne.
Ev serpêhatî nîşan dide ku bi biryardarî, têkoşîn û bawerîyê, mirov dikare gelek tiştên mezin bike. Kemal bû nimûneyek ji bo gelê xwe û nîşan da ku zîrekî û xebata berdewam dikare jiyanê biguherîne.
Çandname
