Tenêtiya Dilê Min

Li pencereya malê rûniştibû û li derve temaşe dikir. Êvareke payîzê bû, pelên daran yek bi yek diketin erdê. Bayekî hênik di nav pencereyê re dihat û perdeyên spî dihejand.

Zehra ji sê salan û vir ve di vê xaniyê de bi tenê dijiya. Piştî ku dê û bavê wê çûbûn ser dilovaniya xwe, xwişk û birayên wê jî çûbûn bajarên cuda. Ew bi tenê li vî bajarî mabû.

Her roj dema ji kar vedigeriya malê, heman hest pê re çêdibû. Maleke vala, bêdengiyeke kûr û tenêtiyeke giran. Carinan dengê televizyonê bilind dikir da ku dengê mirovan bibihîze. Carinan jî bi pisîka xwe re diaxivî û xem û xeyalên xwe jê re digot.

Îro jî wek her êvarê, çayeke germ çêkiribû û di destê wê de bû. Li kuçeyê zarok dilîstin û dengê kenê wan dihat. Zehra bi kelegirî li wan temaşe dikir. Bîranînên zaroktiya wê dihatin bîra wê, dema ku ew jî bi xwişk û birayên xwe re dilîst.

Telafona wê lêxist. Navê xwişka wê ya mezin li ser ekranê xuya bû. Dilê wê bi kêfxweşî lêxist. Dengê xwişka wê û zarokên wê bihîst. Ji wan re got ku ew baş e, lê di dilê xwe de dizanibû ku ne wisa ye.

Piştî telefonê, rabû çû ber refên pirtûkan. Ji nav wan pirtûkeke kevin derxist. Di nav rûpelên wê de wêneyên malbatî hebûn. Li wan temaşe kir û hêsir ji çavên wê hatin xwarê.

Lê îşev tiştekî cuda kir. Li şûna ku xwe bide ber xeman, rûnişt û dest bi nivîsandina nameyekê kir. Ji xwişk û birayên xwe re dinivîsand. Ji wan re got ku êdî naxwaze bi tenê bijî û dixwaze wan bibîne.

Piştî ku name xelas kir, hesteke sivik pê re çêbû. Dizanibû ku êdî wê hewl bide ku ji vê tenêtiyê derkeve. Dibe ku ne hêsan be, lê diviyabû destpê bikira.

Şevê tarî dikir û stêrk yek bi yek li ezmên xuya dibûn. Zehra ji pencereyê dûr ket û çû ber maseyê. Li ser kaxizekê nexşeya hefteyên pêş nivîsand. Biryar da ku êdî bêtir derve biçe, tevlî komeleyan bibe û li gel xelkê bibe.

Wê şevê, cara pêşî piştî demeke dirêj, bi hêviyeke nû razê. Dizanibû ku tenêtî ne qeder e û mirov dikare ji vê rewşê derkeve, bi tenê divê mirov gavê biavêje.

Çandname