Tag Archives: Dayik Bê Roj in

li deryayên nenas masîgirek im di keleka çîtikî de bi darebêran bi hêrsa berhevkirina goştê bi dasîk ji xwe diçim mil diçin û tên çav li deryayê zîqkirî ne li şopa beriqîna avê digerin ber bi êvaran asê dimînin av, awêneya rojê ye li wir koçberiya min e ev hunê …

gelo kengê gerdûn roj da ango zayîn bi rojê hat tevlêhevî xwe dabû der erd qelişî, xaz teqiya toz û dûmana ewrên reş çawa bi demê re çû alî bê şik xweza xwe kir jiyan pêşî lehî rabûn paşê jîn hat ser erdê xizan bi salên dirêj û bê temen …

kela rojê bi rûbara dilê min hênik dibe dîcleya berdirêj li hemû cihên şax daye bê meylî dicoşe Heskîf abîdeya dîrokî ye li ser dicle şax vedaye ew hewara xelasiyê dike ji devên cinawiran bi tilisma xwe ya kevneşopî ew qîrîneke dengketî ye di vê havîna ku bi şewqa rojê …

hew dibarin hêsir ji dilên qurifî fera çavan bi beza xemrevînê Cembeliyê kurê mîrê Hekaryan dilive dîroka evînên bêmiraz dide ber piyan dişîne nav dojehên bihuşta rengîn di ber cihokên sor de herikandine pêlên kirêtkirî ji ber xwe dane alî mebestên pîroz, vîna bêkêmasî li rûyê parşumanên nûhatî tîpên hêsirên …

jiyan dibe jahr carên tu xwe ji min direvînî carên tu li bal min î û bi awirên coşane li min dinêrî bextewarî xwe li min digire bê pîvan e canê!   diçim nav zozanan li seyranê me digerim dilîzim ji xwe re û li ber şemala te radiwestim   …

carên ku dînîtî bi kindirê jiyanê xwe li min dipêçe li hêviya pihîna celadê xwe nasekinim û dimirim. lê dema celadê min digihe armancê û daleqayî dimînim li ser sêdarê û kes namîne li dor ez bixwe ve têm kindir ji ser stû dipekînim   hemû aferîdên sêdarê bi wê …

bi zayînê re şewqa xwe bi çirûskên êgir avêt nav jiyana bêbext destekî kedkar bi ser laşê ji xwînê sor bûye ve bi dilekî hevrîşimî vedida parçeyek ji kezeba bi şewat wer bûbû nav şêniyên bê hejmar bi dilgermî ew didanî ser sîngên xwe yên vejînî bi hestên zindî diket …